Heb een jaar lang een opleiding HBO Fullstack Developer (60ects, propedeuse) afgerond zodat ik daarna kon doorgaan in het tweede jaar van een volledige HBO Informatica opleiding omdat ik de kwalificaties had om een HBO opleiding te starten. Maar ik mag blijkbaar niet naar het 2de jaar doorstromen omdat ik geen baan heb in de IT. En dit was een jaar geleden. Ben nu al meer dan 2 jaar bezig met het proberen om een junior baan te vinden en het is gewoon onmogelijk. Met recruiters en detacheerders praten wordt je ook niet vrolijk van, maar hun zijn tenminste eerlijk. Een recruiter zei dat op een junior developer vacature zij meer dan 85 sollicitanten kregen. En nog een detacheerder zei dat als je geen professionele ervaring hebt bedrijven tenminste een master vragen.

Wat het nog erger maakt voor mij is dat ik iemand ken die tijdens corona even een maandje lang een Udemy cursus heeft gevolgd en toen gelijk 4 banen aangeboden kreeg.

Ik heb het gevoel dat als je tegenwoordig naar IT wilt switchen moet je of hoog opgeleid zijn of je moet iemand kennen. Naar mijn mening is werken en leren in de IT is praktisch gezien dood.

Hoi allemaal! Even een vraag waarop ik het antwoord niet helemaal duidelijk heb. Vooral wat juridisch hierin wel of niet mag.

Mijn vriendin werkt bij een bedrijf zonder CAO. Ze heeft momenteel ouderschapsverlof, dus één dag in de week vrij. Normaliter wordt 70% van die dag uitgekeerd. Nu vertelde ze mij dat ze hoorde van een andere collega dat diens salaris door de werkgever werd aangevuld tot 100% bij haar ouderschapsverlof.

Nu kreeg mijn vriendin recentelijk een mail dat dit niet het geval is voor haar. Mijn vraag: mag en kan dit zomaar?

In het kader van gelijke behandeling en goed werkgeverschap lijkt me dit niet toegestaan. Alleen wanneer zoiets heel specifiek is uitonderhandeld bij indienstreding kan ik me er iets bij voorstellen.

Ben benieuwd naar jullie ervaringen en antwoorden!

Hoi Allemaal,

De laatste tijd ben ik een beetje zoekende in mijn loopbaan want na 2,5 jaar als Drupal developer voor de overheid gewerkt te hebben na mijn HBO-ict opleiding ben ik er een beetje klaar mee en wil ik graag wat anders doen.

Wat ik mis in mijn huidige werk is vooral voldoening, veel projecten waar ik aan heb gewerkt voelen voor mij een beetje nutteloos en saai. Het is eindeloos vage tickets afwerken en langdradige onproductieve meetings uitzitten die me een beetje de neus uit komen.

Dus ben ik op zoek naar wat anders!

Nou viel mijn oog op functies zoals PLC programmeur en dat sprak mij wel aan. Industriele automatisering geeft me in ieder geval een gevoel dat het eindproduct wat meer tastbaar en zinvol zou zijn. Het gaat me me niet om het geld maar meer om voldoening en werk geluk.

Zijn hier mensen die een dergelijke overstap hebben gemaakt? Of PLC programmeurs die misschien tips hebben om zo'n overstap te maken?

Beste Redditers,

Na het recent overlijden van één van mijn ouders ga ik langzaam terug naar werk (het onderwijs) om te reïntegreren. Dit verlies heeft me onwijs veel gedaan en ik leef in een waas. Ik ben nu 28 jaar. De school is een fijne werkplek waar ik me altijd goed voel met prettige collega’s om me heen.

Ik werk hard en toon altijd veel inzet, ik voel veel verantwoordelijkheid voor m’n baan waarbij ik me onwijs plichtsgetrouw opstel. Zo zit ik qua karakter in elkaar. Zelf ben ik altijd geneigd om door te gaan, waarin ik mezelf te weinig in bescherming neem. Binnen het onderwijs wordt het vaak als ‘gewoon’ beschouwd dat je maar weer snel komt opdagen. Het is een drukke baan en ik ervaar daarin moeite met terugkomen. Ik slaap slecht, droom intensief en trek prikkels en drukte slecht. Alles voelt al snel als teveel.

Aan de buitenkant zie je niet veel aan me en houd ik de emoties voor mezelf, als ik thuis ben, waardoor ik voor anderen veelal overkom als een stabiel persoon en men in het algemeen denkt dat ik het allemaal wel red.

Ik heb een uitnodiging van de bedrijfsarts ontvangen voor een gesprek. Dat gesprek kwam te vervallen omdat ik in overleg met de directeur een datum had besproken om weer even te komen kijken op werk. Dat werd me uiteindelijk teveel naar mate die datum dichtbij kwam. M’n leidinggevende wil graag persoonlijk mijn re-integratie bespreken, alleen voel ik daarin tegenstrijdige belangen. Ik krijg het gevoel dat het directieteam wil dat ik sneller terugkom dan ikzelf. Ondanks het begrip voor mijn situatie en de goede band, blijft het een zakelijk iets, waarin zij uiteindelijk willen dat ik z.s.m. terugkeer. Zeker omdat ik ben ziekgemeld en ik word doorbetaald, terwijl ik er niet ben.

Ik ben bang dat ik niet genoeg voor mezelf kan opkomen als ik 1 op 1 met m’n directie kom te staan in deze kwestie, maar ik voel me anderzijds loyaal aan m’n werkgever. Een bedrijfsarts voelt als veiliger, die meer zal meedenken in mijn belang. Als ik die stap neem voelt het voor mij (gezien mijn karakter wat ik eerder beschreef) alsof ik m’n wantrouwen uitspreek richting directie.

Wat lijkt jullie de verstandige keuze? Raden jullie altijd een bedrijfsarts aan in zulke processen? Ik hoor graag jullie ervaringen of ideeën. Alvast dank!

ik heb echt iets bizars ontdekt over mijn werk. Het is een keten winkel, ik werk hier sinds augustus 2023 en sinds begin 2025 met een vast contract van 15 uur.

Ik heb het afgelopen jaar het ontzettend druk gehad, ik ben deze zomer afgestudeerd van mijn HBO (Volg nu een vervolgstudie), ik ben verhuisd, ik heb het druk gehad met praktijk opbouwen en contacten leggen in mijn vakgebied, kortom toe aan vakantie, en ik ben overigens ook chronisch ziek. Ik heb uiteindlijk deze zomervakantie één week vrij gekregen, waarin ik alsnog verschillende verplichtingen op had staan. Er word dan gezegd van dat ik gewoon vrij moet vragen, maar praktisch iedere keer dat ik dit doe word t met veel bezwaar getroffen "lastig met planning" etc, en vaak genoeg ook echt afgewezen.

Nu wilde ik herfstvakantie vrij vragen: geweigerd wegens bezetting, 2 andere collegas hadden al verlof. Waaronder mijn manager, die overigens al 4 weken in de zomer vakantie had. Nouja okay, dan had ik maar vroeger moeten aanvragen dom. Uiteindelijk heb ik de herfstvakantie zelfs extra uren gewerkt.

Dus ik vraag of ik dan in de kerstvakantie vrij zou kunnen krijgen, want ik heb echt behoefte aan rust. Ik kan me niet herinneren wanner ik het laatste meer dan 2 dagen achter elkaar vrij heb gehad, als het al 2 waren. Nou dat ging niet, blijkbaar door hoogseizoen mag er officieel geen vakantie gegeven worden. Nja oke kut, dan is dat maar zo.

De week erna loopt bij mij loopt bij mij ook de spanning op door een ander incident. Ik lig de zaterdag ochtend gezellig bij mijn vriend in bed, en wanneer ik kijk hoe laat het is zie ik dat ik een bericht heb van mijn manager die vraagt waar ik ben. Ik geef aan dat ik dacht dat ik vrij had, en stuur een screenshot van het digitale rooster, waarin ik niet sta ingedeeld. Blijkbaar was ik daar fout want je moet altijd op de papieren planning in de kantine kijken want ja "online kan ik misklikken". Het werd ook niet op een ontzettend vriendelijke manier verwoord, wat mij na het herftvakantie afkeuren meer dan normaal ergerde. Asap er zijn, planning loopt in de soep etc, je snapt de vibe. Ik wist ook eigenlijk wel dat ik legaal gezien hier niet had hoeven komen, maar we hebben zon ontzettend klein (onderbezet) team, dat ik weet dat dan iemand anders van hun vrije dag zou moeten komen, dus ben ik toch maar gegaan.

Maar nu vandaag, manager terug van vakantie, verteld ze dat haar man dus blijkbaar zijn vakantie niet kon plannen in de herfstvakantie.
En hij nu als verassing een trip van 5 dagen heeft geboekt later dit jaar, terwijl hij bewust is van de hoogseizoen regeling. En dit is nu dus goedgekeurd van hogeraf?

Nu in mn frustratie ben ik in mn dossier gaan kijken en ik schrok me kapot: ik heb sinds 2023 blijkbaar 0 officiële ziekmeldingen in het systeem staan

als ik app dat ik ziek ben, zegt ze "als ik je ziekmeld kost het je sws een verlofdag, handiger je te strepen van de planning". dan wilt ze eig dat ik vanuit m'n ziekbed zelf vervanging ga regelen en diensten ga ruilen met collega's, zodat ik die uren later inhaal. Ik was wel bewust dat dit niet mijn taak is als ik ziek ben dus hier heb ik nooit op gereageerd. Een administratieve goocheltruc (fraude) waarmee ze t verzuim dus laag houd.

dit klopt juridisch toch voor geen meter?

daarbovenop krijgen we onze pauzes niet betaald, maar doordeweeks sta je meestal maar met 2 man op de vloer waardoor je pauze continu wordt onderbroken omdat je moet bijspringen. technisch gezien sta je dus gewoon stand-by en heb je verplichtingen, dus volgens mij is dat ook gewoon werktijd. Zelfs al sta je toevallig met 3 mensen dan heeft ze vaak liever dat 2 dan samen gaan zodat het sneller is, met als gevolg dat je alsnog bijgeroepen word.

Ik weet dat er legaal hier echt vanalles mis mee is maar ik weet niet wat ik hier mee moet. Ik ben ook financieel compleet afhankelijk hiervan, met geen terugvalnet. Ik weet niet wat ik nu moet doen, maar ik ben boos, en vooral ook bang dat ik mezelf gewoon een burnout zit te kweken. Ik ben door mijn chronische ziektes al sowieso sneller vermoeid. Soms ben ik zo moe dat ipv mn lunch te eten in mijn pauze op werk ik een dutje doe omdat mijn lijf te moe is, en dan maar hopen dat niemand me nodig heeft. Vaak als ik thuiskom ga ik eigenlijk direct naar bed. Ik heb ook pas helaas pas sinds dit jaar uberhaupt officiele diagnoses nadat de huisarts het de afgelopen 10 jaar afschreef op "jonge vrouw zijn", maar dat is weer een ander verhaal.

Samengevat, ik weet niet wat ik moet doen. vooral door angst van geen vervangende baan te vinden.

Zijn er hier mensen die zich soms minderwaardig voelen omdat ze geen bachelor of master hebben behaald?

Ik ben 28 en heb een graduaat (in België, in NL is dit een associate degree)
Soms heb ik het gevoel dat ik daardoor minder ver sta dan mensen met een bachelor of master, ook al heb ik werk en bouw ik ervaring op.
Ik twijfel soms of ik niet verder had moeten studeren, maar zie ook op tegen de tijd en energie die dat zou kosten naast een fulltime job.

Hebben jullie dit gevoel ook weleens gehad? En heeft jullie diploma later echt een verschil gemaakt in jullie leven of carrière?

Ik wil deels van mij af schrijven en deels misschien suggesties opvragen aan waar wij misschien nog niet aan gedacht hebben.

Mijn man heeft moeite met werk. Dit klinkt een beetje gek, maar hij past nooit echt ergens bij een bedrijf. Dit is deels zijn schuld en deels ook wel pech in zijn carrière.

Ik vermoed dat hij wel iets van autisme heeft is het relevant, misschien wel en misschien niet.

Maar hij heeft voornamelijk in de logistiek gewerkt (order picken). Hij heeft MBO 3 financiële administratie en MBO 4 niet afgemaakt op 6 weken na (ja echt jammer). Het lastige is dat hij eigenlijk onder zijn niveau werkt als het gaat om alleen order picken, maar op het moment dat hij een baan wat hoger heeft of meer verantwoordelijkheid dat het hem dan niet lukt om goed genoeg uit de verf te komen en dan wordt na een jaar het contract niet verlengd.

Hij vindt het erg lastig om assertief te zijn en vragen te stellen. En daardoor loopt hij altijd uit de pas. Hij vindt ook altijd 1 collega heel vervelend en daar kan hij best in blijven hangen.

Thuis is het echt een hele lieve man. Hij is echt betrokken in de huishouding. Hij pakt dingen uit zichzelf op (met soms wat sturing). Maar op het werk komt het er gewoon niet uit. Nu loopt zijn huidige contract dus weer af omdat zijn werkgever het dus niet ziet (wat ik echt kan begrijpen). Maar de vraag is nu hoe verder?

Hij vindt rijden (bezorgen) wel leuk om te doen, maar niet met enorme tijdsdruk zoals pakketbezorger. Dit heeft hij ook z'n half jaar gedaan. Hij heeft ook bij AH bezorgd maar door wisselende diensten paste dit niet in ons leven met de kinderen. Hij heeft ook geprobeerd om zijn vrachtwagen rijbewijs te halen maar hij zegt dat hij de stof moeilijk vindt en is daar dus na 2x zakken ook mee gestopt.

Wat zou nou een carrière voor hem kunnen zijn? Eigenlijk werkt hij het liefst alleen en vindt het vreselijk als hij op zijn vingers wordt gekeken. Maar hij is eigenlijk te goed voor alleen order picken, daar wordt hij ook ongelukkig van.

Hij is trouwens erg goed met financiën. Maar ziet een kantoorbaan (ook 2x geprobeerd) ook niet zitten. Hij is het liefste lekker bezig.

Ik vind het echt jammer voor hem. Ik zie hem zo vast lopen maar ik kan hem natuurlijk niet helpen. Maar dit gaat al 20 jaar zo. (Hij is 40 mocht het relevant zijn).

Alvast bedankt voor het lezen (en de eventuele tips 🥰)

Hi all, I know people are going to say to talk to a lawyer, etc but thought I would ask here to see the viability before spending money!

I just started a new job in a factory in a salaried office role and for the first time in my 20+ year career, I have to swipe in and out.

That's fine, but I'm not used to it and want to make that the law is around it as I find some of the answers a bit sus.

As I'm office based, I have flexible hours (start between 0800 and 1000) and a 40 hour week (8.5 per day with a 30 min unpaid lunch, pretty standard). However, if I work 7.5 hours one day and 9.5 another day, I am docked an hour of holiday for the day I left early, but not credited any (either in hours or money) for the day I worked extra.

To me, this seems crazy as I'm not even contracted for a 8.5 hour day but a 40 hour week and I'm fulfilling that. I guess it's not wage theft necessarily as I don't have to work the 9.5 hours on the other day.

Is my company just being cheap/shady or is this against labor law? I'm used to a much more trusting work place where I set my own hours as long as I get stuff done, so this culture of presenteeism irks me

Inmiddels voor het 8e jaar werkzaam als docent economie (2e graads) in het vo. Sinds 3,5 jaar mag ik ook, naast het lesgeven, de functie als decaan invullen. Ik werk op een leuke school met geweldige collega’s. De combinatie van lesgeven en een grotere neventaak is me tot voor kort altijd prima bevallen. Echter merk ik de laatste maanden dat het steeds minder voldoening geeft. Veel energieslurpende randzaken die de overhand nemen.
Kortom ik ben aan het oriënteren voor een stap uit het onderwijs. Alleen voel ik me gevangen in een gouden kooi. Veel vakantie (ondanks drukke pieken en werkdruk), een goed salaris (LC9) etc.
Met twee jonge kinderen, pas een nieuw huis gekocht kan ik helaas niet een flinke stap financieel achteruit doen.

Wat zijn sectoren, banen die een mooie stap kunnen zijn uit het onderwijs?

Ik snap het niet. Hoe krijgen starters tegenwoordig een baan??

Hoi allemaal, ik weet dat er de laatste tijd veel van deze posts zijn maar ook ik ben weer een starter die geen werk kan vinden. Ik ben net afgestudeerd met een (research) MSc in biochemie. Helaas gaat er nu weinig geld naar wetenschap, en promoveren is niks voor mij. Ik ben 28, heb langer dan gemiddeld gedaan over mijn studie wegens ziekte, gaat nu weer helemaal goed.

Ik ben in maart afgestudeerd en inmiddels ben ik al vele sollicitaties verder. Beide in industrie banen op mijn niveau (vaak afgewezen wegens gebrek aan ervaring, soms wordt ik wel gebeld met wat vragen en dan blijft het daarbij), MBO labwerk banen (vaak afgewezen wegens overgekwalificatie; volgens hun gaan MSc werknemers vaak binnen een jaar weer weg als ze wat beters vinden). Inmiddels heb ik ook al bij vele barren en winkels gesolliciteerd en zelfs daar kom ik er niet in, ik vermoed omdat ik weinig werkervaring heb in soortgelijke banen.

Inmiddels begint het me redelijk te frustreren, ik vraag me dus ook echt af of ik niet iets verkeerd doe in mijn CV of motivatiebrief. Ik wou dus naar een loopbaan adviseur of iets dergelijks om dat te checken, en toen kwam ik er achter dat dat A. heel duur is en B. je dan een heel "traject" wordt aangesmeerd van meerdere sessies. Heeft iemand ervaring met loopbaan coaches? Is het het geld waard of kan je je CV net zo goed door een AI halen?

Hé iedereen,

​Zit al een tijdje op deze sub en wilde mezelf toch even voorstellen: ik werk als engineer. Post helaas niet onder de leukste omstandigheden.

​Het bedrijf waar ik zit zit in heel zwaar weer en het lijkt erop dat we op een faillissement afstevenen. Dat brengt flink wat onzekerheid met zich mee.

​Zijn hier mensen met ervaring met een dreigend faillissement van hun werkgever? Hoe ging dat bij jullie, en is een VSO in zo'n fase nog te onderhandelen? Waar moet je dan acuut op letten voor je WW?

​Alle tips en ervaringen zijn welkom!

Ik wil overstappen van BI Developer naar Data Engineer. Hoe kan ik dat het beste aanpakken? Is het bijvoorbeeld beter om een master in Data Science te doen of een bootcamp bij Ironhack?

Vooral benieuwd naar ervaringen van mensen die al Data Engineer zijn:

•Hoe heb jij de overstap gemaakt?

•Welke skills en tools zijn nu het meest gevraagd?

•Kijken werkgevers meer naar diploma's/certificeringen of naar ervaring en projecten?

•Wat had je zelf graag eerder geweten?

Alle advies is welkom, alvast bedankt!

Elke dag als ik op het kantoor kom ligt het bureau weer vol keutels is zeikvlekken van ratten.
Ik had gister m'n broodje in zilverfolie laten liggen perongeluk, kom vanochtend aan, helemaal aangevreten en vol met keutels.

Bedrijf doet er niks aan, eventjes wat bestrijding gedaan en called it a day.

Ik heb geen zin om doodziek te worden van ratten bacteriën, kan ik dit ergens aangeven zodat ze wel wat gaan doen aan deze plaag?

Edit: wat een zeikwijven haha, in het vorige pand konden we rustig onze broodjes laten liggen in de keuken, geen ratten die het aanvraten. In het nieuwe pand is echt een plaag... Ja sure ik doe mee omdat ik m'n broodje was vergeten manmanman. Alsof dat de OORZAAK is....

Hoe weet je wat je als salaris moet onderhandelen als er in de vacature moeilijk te kwantificeren secundaire voorwaarden staan als onbeperkte betaalde vakantiedagen?
Hoe houd je uberhaupt rekening met secundaire voorwaarden? Of is basissalaris altijd leidend?

Goeiendag iedereen, ik ben 18 jaar oud (m)en net klaar met de havo. Ik heb er voor gekozen om een tussenjaar te nemen omdat ik onzeker was over welke studie ik wil kiezen. Ik zou graag nu aan het werk willen 32-40 uur het liefst van m- vrijdag met dagdiensten 9-5 of iets vergelijkbaars ik kom uit Leiden dus als iemand hier in de buurt iets kent in de logistiek klantenservice-transport sta ik altijd open voor een dm. Nu komt de echte vraag “wat zou ik gaan studeren” ik had zelf gezien dat een hr study goed is of bedrijfskunde- hbo IT zou ook kunnen voor mij is denk werk belangrijk en internationaal potentie Miss hebben jullie wellicht nog andere leuke tips ik hoor het graag! Ik zou wellicht een groot deel van mijn salaris investeren om te sparen voor een huis over de grens waar het nog wel betaalbaar is om te wonen👌 ik heb trouwens ook een rijbewijs gehaald alleen met de huidige transport prijzen kies ik toch liever voor het trap ijzer!

Mijn 2 directe collega's (eind 50, begin 60) en ik (begin 30) zijn serieus aan het nadenken over het verzelfstandigen van onze Nederlandse tak van een internationaal bedrijf. Corporate draait de duimschroeven aan, we zijn evident voor hen onvoldoende winstgevend als piepklein clubje binnen een groot internationaal bedrijf. Een unieke kans om met min of meer gesloten beurs zelfstandig verder te gaan. Uiteraard is zorg 1 de winstgevendheid als we zelfstandig verder gaan, geraamd verlies van een aantal klanten die klant zijn vanwege het internationale netwerk, problemen rondom liquiditeit in de eerste maanden, die zijn scherp en daar zijn we serieus mee bezig. Maar waar ik mee zit en mijn collega's/mogelijk toekomstig compagnons ongetwijfeld ook mee zitten vanuit het spiegelbeeldig perspectief is dat we naar elkaar uitgesproken hebben de zaken 1/3 per persoon te willen verdelen, maar ik moet aanzienlijk langer door dan zij moeten. Heeft iemand hier in een vergelijkbare situatie gezeten? Hoe maak je dit vooraf bespreekbaar maar minstens zo belangrijk, hoe maak je goede afspraken over de exit van aanzienlijk oudere compagnons als je zelf nog een hele tijd door wilt gaan? Voor de context: we hebben het over een kleine club met grofweg 600-750k omzet in het eerste zelfstandige jaar, we zouden 1 FTE in dienst hebben die niet participeert als mede-eigenaar. Voor verdere groei en continuiteit zouden we de komende 5 jaar willen groeien naar zo'n 8-10 personen, voornamelijk via junioren die we intern opleiden.

Hallo allemaal,

Ik vroeg me af of er mensen zijn die wat meer inzicht kunnen geven in hun werkervaring bij het RIVM als overheidsagentschap van VWS. Hier heb ik voor zover ik zie nog niet eerder posts over kunnen vinden.

Korte samenvatting. Ik ben een man van midden 20. Ik ben al ruim 5 jaar werkzaam bij een adviesbureau als bedrijfsadviseur in een niche waarvan er ongeveer 600 vakgenoten in Nederland zijn. Ik heb ervaring opgedaan bij bedrijven en semi-overheidsorganisaties in de breedste zin van het woord.

Kleine familiebedrijven, MKB, multinationals, semi-overheid. Nationaal en internationaal (vn. Frankrijk en Duitsland). Ik ben het reilen en zeilen in diverse organisaties wel gewend.

Door een meningsverschil met mijn werkgever over mijn groeirichting (werkgever wil me uit de niche halen en als generalist inzetten i.p.v. specialist) ben ik op zoek naar een andere werkgever waar ik verder kan in mijn specialisme.

Nu heb ik een aanbod gekregen van het RIVM. Eerlijk gezegd best een goed aanbod als ik het vergelijk met het bedrijfsleven.

Ik twijfel echter over het verschil dat er gaat zijn met het bedrijfsleven en of dat niet te groot wordt. Ja ik ben semi-overheid gewend, maar in mijn ogen is dit "écht" overheid.

Klopt het beeld van stroperigheid in besluitvorming, projecten zonder eind, (tijds)investeringen die waardeloos worden door politiek getouwtrek met de werkelijkheid? Valt er motivatie en voldoening uit je werk te halen daar? En is er verschil omdat het RIVM een "onafhankelijk" agentschap is i.p.v. een beleidskader? Ik hoor graag ervaringen van mensen die er gewerkt hebben.

Mochten er na mijn samenvatting nog vragen overblijven, dan hoor ik dat graag.

Mvg.

Welk opleiding is goed te combineren met een gezin en kinderen? Iemand die boven de 30 is en zich graag wil omscholen? Opleiding met baangarantie of op korte termijn een vaste aanstelling.

- Doktersassistent

- Gespecialiseerd pedagogisch professional

- Opleiding VIG

Hopelijk studeer ik dit schooljaar af aan de hbo-opleiding Bedrijfskunde. Ik ben me momenteel aan het oriënteren op de verschillende carrièremogelijkheden en weet nog niet precies in welke branche ik zou willen werken.

Daarom ben ik benieuwd naar de huidige baankansen voor afgestudeerden in Bedrijfskunde en hoe anderen de overstap van hun studie naar de arbeidsmarkt hebben ervaren. In welke functies en branches zijn jullie terechtgekomen? Hoe zien de startsalarissen en doorgroeimogelijkheden eruit? Daarnaast ben ik benieuwd naar de secundaire arbeidsvoorwaarden, zoals de mogelijkheden om thuis te werken, flexibele werktijden en andere extra’s.

Daarnaast overweeg ik ook om een master te volgen en vroeg ik me af in hoeverre het een toegevoegde waarde heeft.

Ik hoor graag jullie ervaringen, tips en adviezen!

Ik begin me de laatste tijd enorm zorgen te maken over de toekomstbestendigheid van mijn werk. Ik heb in principe een goede kantoorbaan (juridisch) voor een groot internationaal bedrijf. Uiteraard wordt AI veel gebruikt om me heen, en ik gebruik het zelf ook.

Het heeft mijn werk veel verbetering opgeleverd en ben efficiënter gaan werken. Maar omdat veel van mijn werk face2face meetings zijn ben ik geen topgebruiker. En binnen mijn bedrijf zie ik om me heen toch ook wel wat ontwikkelingen waarvan ik denk dat mijn toekomst niet zo rooskleurig gaat zijn.

Nu met AI en verschillende integraties heel veel data meetbaar en zichtbaar wordt, wordt er ook door andere teams gekeken naar algemene efficiëntie en tijdsbesteding. Recent is er een onderzoek naar mijn teams gekomen vanuit een ander team.

Daarnaast heb ik de indruk dat omdat iedereen ‘iets’ met AI moet doen, lukraak dingen of processen/dashboards bouwt om indruk te maken, en wellicht collega’s wegspelen om zichzelf veilig te stellen.

Zijn jullie hier ook mee bezig? Ik merk dat deze hele ontwikkeling (op alle cyber en veiligheidskwesties na) me niet lekker zit en ik vind dat er echt ingegrepen moet worden.

Ik werk nu sinds 1 September bij een lokaal ingineurs bureau. Ik heb een 32 uur per week contract voor 6 maanden. Minimumloon.

Ik werk als Productontwikkelaar/Productiemedewerker (we designen en produceren onze eigen producten)

Nu werd mij verteld dat ze eigenlijk voor niemand loonheffingskorting aan hebben staan in het bedrijf, omdat dit schijnbaar belasting technisch voordelig is voor het bedrijf. Dit kan/wil de werkgever niet verder uitleggen.

Ik ben alleenverdiener thuis voor een huishouden van 2 volwassen. (Partner heeft burn out)

Dus ik heb aangegeven dat zonder loonheffingskorting mijn maandloon erg laag zou worden (rond de 1450 euro, met loonheffingskorting zou dit 2150 zijn. 8% Vakantiegeld is inbegrepen)

Werkgever zei dat ik het toch wel bij de jaarlijkse aangifte wel terugkrijg. Waarop ik zei dat ik niet rondkom van 1450 euro per maand op de rekening.

Nu heb ik voor nu loonheffingskorting gekregen, alleen wil hij dat in de toekomst opnieuw bespreken om dat uit te zetten.

Nu is mijn vraag (1): haalt een werkgever daadwerkelijk belastings voordeel uit geen loonheffingskorting rekenen? En hebben ze enigszins wat te zeggen over of ik wel of niet loonheffingskorting wil hebben?

2e extra vraagje: Ze zeggen ook dat reiskostenvergoeding bij het salaris is ingerekend. Maar op minimumloon kan dat simpelweg toch niet ingerekend zijn?

EDIT: Dankjewel iedereen! Ik ga sowieso even contact opnemen met de vakbond hierover. Voor de duidelijkheid, er is geen CAO van toepassing, en mijn contract zelf zegt niks over loonheffingskorting of reiskostenvergoeding. Ik heb dit werk gekregen nadat ik ruim 6 maanden in de bijstand zat, dus voor diegene die zich afvragen waarom ik dit überhaupt heb aangenomen; omdat ik niet mocht weigeren van de gemeente (anders verloor ik mijn recht op bijstand) Ik zit in een sollicitatie procedure van een hele mooie functie binnen de overheid van 3300 per maand, 36 uur. Dus misschien word het allemaal beter!

Ik geef het meestal aan en vraag mensen of ik nog wat kan oppakken, maar er zijn echt momenten dat niemand wat heeft. Dan heb ik altijd nog wat zelf te verzinnen, zoals cursussen, documentatie, projectje waar je niet aan toe kwam en daar vul je prima een paar dagen mee maar het irriteert me als niemand je iets toewijst.

Heeft dat dan te maken dat er geen werk is? Moet ik mezelf proactiever opstellen? Of is het allemaal opzettelijk en er is wel werk maar het wordt mij niet toegekend? En zijn er dan negatieve implicaties als je er naar blijft vragen? Moet je het dan maar bij HR neerleggen als er structureel onvoldoende te doen is of moet je het maar accepteren?

Hebben jullie wel eens in zo'n situatie gezeten en hoe gingen jullie hier dan mee om?

Ik ben best wel een doemdenker en denk dat we aan de vooravond staan van een revolutie op werkgebied.

AI gaat werk zoals we dat vandaag kennen enorm veranderen. Ja, ook de industriële revolutie en de komst van het internet hebben dit gedaan, maar dit keer is het anders.

Laatstgenoemde hebben er vooral voor gezorgd dat we meer producten en diensten tot onze beschikken hebben gekregen en bovendien meer complex werk zijn gaan uitvoeren met als gevolg dat we veel meer banen hebben gecreëerd.

Echter, AI zorgt ervoor dat een groot deel van niet-fysiek werk geautomatiseerd kan worden.Het verschil: het zal netto niets toevoegen aan de economie: geen nieuwe producten en diensten, hooguit een verbreding of verdieping van het assortiment zoals we het vandaag de dag kennen.

Anderzijds hebben we flinke tekorten in beroepen die niet of hooguit ondersteund kunnen worden door AI: denk aan fysiek werk, docenten maar bovendien: zorgpersoneel.

Dit laatste is interessant: momenteel werk 17% van de bevolking in de zorg (inclusief administratief personeel). Er zijn verwachtingen dat we rond 2060 naar 1/3 moeten, ofwel, een verdubbeling van mensen die in de zorg werken. Logisch want we vergrijzen en worden relatief gezien ook steeds ouder.

Ofwel, ik verwacht een enorme omslag naar de zorg komende decennia. Maar we hebben niet alleen verzorgende nodig: ook artsen en (semi) specialisten. Echter, vandaag de dag vereist dit nog altijd een BIG registratie, ofwel, een studie van 4-6 jaar en dan ben je nog geen specialist.

Op den duur zal de zorg zich ook de spiegel moeten toekeren in hoeverre dat wenselijk is. Er zijn genoeg medische handelingen waar je, zeker onder supervisie van een specialist, echt niet 4-6 jaar voor hoeft te studeren. Ik zal er dan ook niet van staan te kijken als we meer laagdrempelige eerstelijns zorg gaan krijgen.

Ofwel, niet vanuit de huisarts direct door naar een specialist, maar mogelijk door naar een afdeling waar je wordt behandeld door iemand die hele specifieke cases aanpakt (onder supervisie) zonder zelf volwaardig arts te zijn.

Dit is zomaar een hersenspinsel, echter, op den duur verwacht ik grootschalige werkeloosheid en mensen die echt zullen moeten omscholen. Het sociale stelsel zal gigantisch onder druk komen te staan, WW / Uitkeringen en AOW niet meer vanzelfsprekend etc. Zelfs een ineenstorting van het monetaire stelsel vind ik een heel realistisch scenario.

Ik ben benieuwd hoe anderen hier naar kijken en in hoeverre het slim is om nu al stappen te ondernemen voor wat mogelijk komen gaat: als in focussen op omscholing (naar bijvoorbeeld de zorg of bijv. elektricien) of nog rigoreuzer: omscholen tot arts?

Mijn huidige baan is een typische gouden kooi: goed salaris, zeer veel vakantiedagen, goede secundaire voorwaarden, veel vrijheid en weinig werkdruk. Tegelijkertijd is de organisatie bureaucratisch en intern gericht, wordt er veel vergaderd en zijn er weinig doorgroeimogelijkheden. Ik merk dat ik weinig plezier en energie uit het werk haal.

Ander werk vinden lijkt geen probleem. De moeilijkere vraag is vooral wat ik wil en hoeveel ik daarvoor bereid ben in te leveren.

Ik zie nu functies die me denk ik leuker lijken, met meer dynamiek en contact. Alleen zou ik daarvoor bijvoorbeeld 20% salaris inleveren en van bijna 50 naar ongeveer de helft gaan, terwijl de werkdruk waarschijnlijk ook hoger wordt.

Mijn effectieve beloning per gewerkt uur gaat daarmee flink achteruit. Rationeel gezien lijkt het dus een slechte deal. Aan de andere kant heb ik inmiddels ervaren dat uitstekende arbeidsvoorwaarden weinig waard zijn als je weinig plezier uit je werk haalt.

Hoeveel zouden jullie bereid zijn in te leveren om uit een gouden kooi te stappen? Zou je bijvoorbeeld 20% salaris en flink wat vakantiedagen opgeven voor werk dat beter bij je past, maar waarschijnlijk ook harder werken betekent?