Στις καφετέριες δεν αφήνω ποτέ φιλοδώρημα (δεν ξέρω γιατί)σε ταβέρνες και τσιπούραδικα σαν παρέα αφήνουμε αρκετό δηλαδή κοντά στο ταληρο

Σε διανομείς με φαγητό αφήνω περίπου ευρώ

Σε διανομείς κούριερ δεν αφήνω

Καφέδες δεν περνώ απ' έξω

Εσείς τι αφήνετε;;;

Υ.Γ. από όλες αυτές τις δουλειές έχω δουλέψει μόνο σέρβις σε καφετέρια

Γεια σας! Θα ήθελα λίγο τα φώτα σας.
Είχα πάει για σέρβις πριν μέρες το αυτοκίνητό μου σε ένα συνεργείο. Το συνεργείο, έδωσε το αυτοκίνητό μου σε κάποιον γνωστό τους, που δεν εργάζεται όμως σε αυτό, παππού 76 χρονών να πάει να βάλει αέριο να δούνε κάτι.
Αυτός στη πορεία τράκαρε. Επειδή τελικά αποδείχθηκε ότι έφταιγε μου είπαν απ το συνεργείο ότι όποια ζημιά θα μου τη καλύψουν εκείνοι.
Εγώ το πήγα να το δει ένας καλός φανοποιός στη περιοχή μου που τον ξέρω και τον εμπιστεύομαι και μου είπε γύρω στα 800 ευρώ ζημιά με τα εργατικά του.
Τώρα εάν βρει κάτι στη πορεία μπορεί να ανέβει λίγο το κόστος και αυτό γιατί για να το δει ολοκληρωμένα θα πρέπει να αρχίσει να ξεκουμπώνει πράγματα από πάνω του τα οποία όμως πολύ πιθανόν να μην ξανακουμπώνουν επειδή εχουνε σπάσει βάσεις, έχουνε σφινωθεί , μετακινηθεί, έχει στραβώσει η τραβέρσα και πολύ πιθανόν να μην κάθονται σωστά μετά.
Πήρα το συνεργείο τηλέφωνο, μίλησε αυτός με τον φανοποιό και του φαίνονται πολλά τα λεφτά και θέλει φωτογραφίες κλπ κλπ.
Απ ό,τι καταλαβαίνω προσπαθεί να με πείσει να το πάω σε κάποιον δικό του στην Αθήνα (δεν είμαι από Αθήνα) ώστε να το φτιάξει φθηνότερα. Δεν τον εμπιστεύομαι όμως εγώ, δεν ξέρω τι πράγματα θα βάλουν πάνω για να ρίξουν το κόστος και τί θα κάνουν.
Τί θα κάνατε στη θέση μου;

Το όπλο μου είναι: Διαβιβάσεις - Ηλεκτρονικό Πόλεμο (Πληροφορικής).

Θα ήθελα να κάνω μερικές ερωτήσεις αναφορικά με τη μετακίνηση και το τι θα κρατάω στο ΚΕΝ.

1) Μετακίνηση
Είναι προτιμότερο να πάω με καράβι ή με αεροπλάνο; Ξέρω ότι το αεροπλάνο είναι ακριβότερο και δεν "συμφέρει", ρωτάω και από πρακτικής πλευράς όμως. Εγώ κλίνω προς το καράβι.

2) Τι να κρατάω;

Α] Ένδυση εντός

- Οι κάλτσες πρέπει να είναι στα χρώματα του στρατού; Πόσες να πάρω και τι είδους;

- Χρειάζεται να αγοράσω άρβυλα;

- Χρειάζεται να αγοράσω κάποιο παντελόνι;

- Τα Τ-shirts φαντάζομαι πρέπει να είναι στα χρώματα του στρατού; Τα χρησιμοποιώ σαν φανελάκια, κάτω από την μπλούζα που θα φοράω εκει; Τι μπλούζα θα φοράω εκεί; Πρέπει να πάρω ΚΑΙ λευκά φανελάκια;

- Πρέπει να αγοράσω αυτό το πράσινο fleece φούτερ/τζακετ (όχι παραλλαγής) που βλέπω σε βίντεο και φοράνε στους θαλάμους;

- Πρέπει να αγοράσω γενικά οτιδήποτε σε ρούχο (μπλούζα ή παντελόνι), πέρα από τα T-shirts, ή μου τα δίνουν εκεί;

- Να πάρω ρολόι;

- Που χρησιμεύουν τα ισοθερμικά;

Β] Ένδυση εκτός

- 1 ζευγάρι αθλητικά παπούτσια, 1 φόρμα, 2 φούτερ, 1-2 απλά ζευγάρια κάλτσες και 1 μπουφάν είναι καλά;

Γ] Κινητό: Μια κατηγορία από μόνο του, γιατί είναι σημαντικό. Τι παίζει με τα κινητά στον Αυλώνα; Αν το πάρω το έχω διαρκώς πάνω μου, ακόμα και κατά τη διάρκεια της οποιασδήποτε εκπαίδευσης;

Δ] Extras
- Πρέπει να κρατάω κάποιο επίσημο αντίγραφο του πτυχίου μου; Το σημείωμα κατάταξης λεει να κραταω επικυρωμένα αντίγραφα των τίτλων σπουδών μου. Αυτό από το gov;
-Πρέπει να κρατάω στο πορτοφόλι το δίπλωμα οδήγησης; Ή το αφήνω σπίτι και κρατάω φωτοτυπία;
- Να πάρω 2 μεγάλες πετσέτες μπάνιου; Χρειάζεται και πάλι να είναι στα χρώματα του στρατού; Σκεφτόμουν να πάρω κάτι πιο «ιδιαίτερο» σε χρώμα (όχι επιδεικτικό), ώστε να ξεχωρίζω τις δικές μου.
- Πρέπει να πάρω σεντόνια και μαξιλαροθήκες; Αν ναι, πόσα; Πρέπει να είναι και αυτά στα αντίστοιχα χρώματα;
- Έχω σκοπό, μιας και το λένε όλοι, να κοιμάμαι στο sleeping bag. Κάποια συμβουλή για αυτό το κομμάτι;
- Θα έχω το περιθώριο να κάνω νήμα για τα δόντια;
- Ρολά χαρτί δεν θα υπάρχουν καθόλου; Πόσα θα πρέπει να κρατάω όταν πάω; Προβλέπεται ότι θα αγοράζω και στις εξόδους;
- Μωρομάντηλα;

ΣΤ] Bonus
- Πλένουμε τα ρούχα ή ούτε καν; Αν ναι, ο καθένας ξεχωριστά, δεσμεύοντας εξ ολοκλήρου ένα πλυντήριο; Που τα απλώνουμε;

Πλήρης λίστα (εμπνευσμένη από άλλο ποστ):

Σακ βουαγιάζ 1 (Εδώ θα τα βάλω όλα;)

T- Shirt παραλλαγής (για μέσα) 10

Φούτερ (για έξω) 2

Φόρμα (για έξω) 1

Κάλτσες 10

Βρακιά 12 (φτάνουν;)

Πάτοι σιλικόνης 1

Sleeping bag 1

Παντόφλες 1 (πειράζει να κρατάω κάτι λευκά slides adidas με ρίγες που έχω;)

Νεσεσέρ 1

Ξυριστικά 1

Σαμπουάν 1

Aφρόλουτρο 1

Σκόνη για τα άρβυλα 1

Νυχοκόπτης 1

Μωρομάντηλα 1

Τ πολύπριζο 1

Power bank 1

Ρολόι 1

Λουκέτα 7 (με κλειδί να φανταστώ; Αρκεί εκ των 7 το 1 μακρύ; Είναι πολλά τα 7;)

Γυαλιστικό για τα άρβυλα 1

Γάντια 1

Φακός 1

Ωτοασπίδες 3+ ζευγάρια

Παυσίπονα 1

Χάπια για αλλεργίες 1

Μασχαλιστικό 1

Σπρέι για κοριούς: το reddit λέει όχι

Οδοντόκρεμα 1

Οδοντόβουρτσα 1

Μπατονέτες 1 (πακέτο, όχι  1 μπατονέτα)

Σκουφάκι 1

Ισοθερμικά πάνω και κάτω 2

Ακουστικά 1

Ομπρέλα 1

Ζώνη 1 (τι ζώνη; Κάποιος είχα διαβάσει ότι προτείνει κάτι κορδόνια, αλλά δεν βρίσκω το comment τώρα)

Τσάντα πλάτης 1 (Είναι εντάξει ένα τυπικό backpack (κατά τύχη πράσινο) όπως αυτό που είχα για τη σχολή – γυμναστήριο; Χρειάζομαι μεγαλύτερο;)

Σετ ραπτικής 1 (Χρειάζεται; Δεν ξέρω καν τι και πως)

Χαλκάς για τα κλειδιά 1

Φορτιστής 1

Σεντόνια 2

Μαξιλαροθήκη 2

Μάσκα ύπνου 1

Πιτζάμες 2

Πετσέτες για το μπάνιο 2

Άρχισαν τα σχόλια από το σπίτι. Έφαγα του κόσμου το bullying στο σχολείο. Είναι μικρογραφία της κοινωνίας, πρώτος αποκλεισμός. Δεν είχα φίλους γενικά πέρα από ένα κοριτσάκι. Δεν είχαν σημασία οι μεταβάσεις στην επόμενη βαθμίδα, τα ίδια συνέχιζαν. Βία, μου πετούσαν πράγματα στην τάξη, κανένας δεν έκανε τίποτα.

Ερχόντουσαν όμορφες και τις καλούσαν και εμένα τόσα χρόνια ούτε μια φορά δεν με καλούσαν πουθενά. Μου μιλούσαν αγόρια για να σκάσουν στα γέλια πως κανένας δεν θα με ήθελε ποτέ και πως ήταν γελοίο να το πιστέψω. Όταν είχα σόσιαλ, έβαζαν φίλους τους να κάνουν το ίδιο με μηνύματα. Να πιστέψω πως κάποιος θα με ήθελε. Ερχόταν η επόμενη μέρα και δάκρυζαν από τα γέλια. Στο σπίτι απλά έλεγαν να μην είμαι έτσι αν δεν ήθελα αυτές τις συμπεριφορές, να γίνω σαν τους άλλους. Τόλμησα να μου αρέσει κάποιος, δεν μπορείς να φανταστείς τι εξευτελισμό μου έκαναν. Ο διευθυντής πήρε τηλέφωνο την μάνα μου γιατί νόμιζε ήμουν παραμελημένη. Τόσο άσχημη. Ένα κοριτσάκι με το οποίο έκανα λίγο παρέα, η μάνα της είπε στη δική μου πως "το δικό μου παιδί είναι όμορφο". Είχα δηλώσει να πάω 5ήμερη και είχα δώσει προκαταβολή, νόμιζα θα ερχόταν αυτή η κοπέλα, αλλά τελικά δεν πήγε, και με έπιασε η διευθύντρια και μου είπε, δεν έχεις παρέα, πώς θα έρθεις; Δεν πήγα. Έχασα και την προκαταβολή.

Τελείωσε μόνο όταν τελείωσα το σχολείο. Μετά στις δουλειές... Θυμάμαι μία περίοδο που πήγαινα συνέχεια σε αγγελίες και με κοίταζαν από πάνω μέχρι κάτω με το ίδιο βλέμμα που με κοίταζαν όλη μου τη ζωή παντού.

Άκουσα από ψυχολόγους δημοσίων νοσοκομείων πως δεν είμαι όμορφη, χωρίς ποτέ να τους ζητήσω γνώμη. Ξέρω πως ήταν αλήθεια, αλλά δεν ήθελα να το ακούσω άλλη μία φορά.

Δεν είχα ποτέ μου προσεγγίσεις ή ενδιαφέρον. Όλες έπαιρναν ένα "είσαι όμορφη", εγώ "α γεια σου". Όλες είχαν κάποια σχέση. Κάποιο ενδιαφέρον. Παράπονο μου έμεινε ότι δεν με έλεγαν ποτέ όμορφη.

Ο παππούς με είπε μία φορά, αλλά πέθανε νωρίς. Ήταν η τελευταία που το άκουσα για πολλά χρόνια. Μετά με είπε μία κοπέλα με σχιζοφρένεια, η οποία απλά με κοιτούσε, και μου εξήγησε γιατί με θεωρούσε. Από το αρσενικό φύλο; Απλά ήρθε ένας στο δωμάτιο και με κορόιδεψε.

Οι εφαρμογές γνωριμιών; Πφτ, πήγαινα σε οποιονδήποτε δεχόταν να με συναντήσει, και όπου βόλευε εκείνους συνήθως, σαν να τους παρακαλούσα. Τα περισσότερα ήταν στησίματα. Θυμάμαι ένας ήρθε, στην αρχή με προσπέρασε, λέω κατάλαβα. Όντως μόλις με είδε, είπε κάτι του έτυχε, κάτι επείγον. Δεν χτύπησε κανένα τηλέφωνο, καμία δόνηση, κανένα φως. Του έστειλα πως ήταν απαράδεκτος, μου είπε "και τι ήθελες να κάνω;", και τριγυρνούσα στους δρόμους σαν ζόμπι.

Άλλος, πήγα 2 ώρες μακριά, και απλά με μπλόκαρε. Άλλος, πήγα, με πήρε τηλέφωνο με έβριζε. Άλλος, μου έστελνε αρκετές φορές πριν συναντηθούμε, όταν συναντηθήκαμε, ξέχασε πως υπάρχω.

Πήρα απόφαση πως τόσα χρόνια στο σχολείο, το "δεν θα σε θέλει ποτέ κανένας", ήταν αλήθεια, ούτε καν για εφήμερα, πόσο μάλλον για σχέση. Είναι δυνατόν να φτάσεις τα 30, χωρίς ούτε μία; Είναι.

Ποτέ δεν ήταν εκείνοι το πρόβλημα.

Είναι ένα τεράστιο πλήγμα που κάποια στιγμή ήλπιζα θα άλλαζε. Για πολλά, πολλά χρόνια πίστευα έφταιγαν οι άλλοι. Έφταιγε το σχολείο, τα παιδιά, οι γονείς μου, οι εργοδότες, το αντρικό φύλο, όλοι.

Αλλά η αλήθεια είναι πως δεν θέλω να ξαναδώ ποτέ καθρέφτη πια.

Έχω απελπιστεί πολύ από το τι μου έκλεψε.

Τίποτα δεν θα ήταν έτσι, αν απλά δεν είχα γεννηθεί έτσι.

Αν μπορούσατε να γυριζατε το χρόνο πίσω θα αλλάζατε κάτι στην επαγγελματική σας σταδιοδρομία;

Πιστεύετε ότι στις μεγαλουπόλεις χρειάζεται να έχεις γνωριμιες για να κανεις κάτι; Πχ για να ανοίξεις ένα μαγαζί, για να κανείς νύχια κτλπ ή ο κύκλος ισχύει μόνο για τις μικρές πόλεις;

Does anyone know any trans friendly gynaecologists? Pls message me if so

Με πιανει μια μελαγχολία που δεν υπήρχε στα early 20s χρονια. Πλεον νιώθω βαριά ωρες ωρες. Αναπολώ τον σκύλο μου που έφυγε, τους γονεις μου που εφυγαν, κατι παρεες, κατι ανέμελες στιγμές. Φταίνε κ τα σοσιαλ που μου πετάνε αναμνησεις καθημερινα θαρρώ. Επισης δεν ειμαι πολυ μεγαλη ,στα 34 ειμαι και εξαιρετικα ικανοποιημένη με τα προσωπικά μου,τον γάμο μου,τη δουλεια μου,τον περίγυρό μου. Αλλά..ειναι κάποια πλάσματα και άνθρωποι που καθε μερα λείπουν πιο πολυ