Καλησπέρα σε ολους

Εγω ειμαι 21 και δεν εχω ουτε ενα ατομο στη ζωή μου να μιλησω να βγω κλπ. Παω αρκετές φορές να φαω μονη μου που οκ δεν εχω θεμα αλλα θα ηθελα να ειχα μια παρεα να έβγαινα μαζι οπως κανουν ολοι οι συνομήλικοι μου.

Απο μικρη ηλικία μου ηταν να βρω κοινές παρέες γιατι ειμουν «το περιεργο παιδι στη ταξη» με λίγο κοινωνικό αγχος με μαθησιακές που κανεις δεν βοηθούσε κλπ

Ξερω οτι αυτο το μερος δεν ειναι ο καλύτερος να βρω φιλους κλπ αλλα αν τυχει κατι αληθινό γιατι οχι;

Υπάρχουν και αλλοι στην ιδια φαση; Πως ειναι η μερα σας τι κανετε;

Γεια σας! Θα ήθελα λίγο τα φώτα σας.
Είχα πάει για σέρβις πριν μέρες το αυτοκίνητό μου σε ένα συνεργείο. Το συνεργείο, έδωσε το αυτοκίνητό μου σε κάποιον γνωστό τους, που δεν εργάζεται όμως σε αυτό, παππού 76 χρονών να πάει να βάλει αέριο να δούνε κάτι.
Αυτός στη πορεία τράκαρε. Επειδή τελικά αποδείχθηκε ότι έφταιγε μου είπαν απ το συνεργείο ότι όποια ζημιά θα μου τη καλύψουν εκείνοι.
Εγώ το πήγα να το δει ένας καλός φανοποιός στη περιοχή μου που τον ξέρω και τον εμπιστεύομαι και μου είπε γύρω στα 800 ευρώ ζημιά με τα εργατικά του.
Τώρα εάν βρει κάτι στη πορεία μπορεί να ανέβει λίγο το κόστος και αυτό γιατί για να το δει ολοκληρωμένα θα πρέπει να αρχίσει να ξεκουμπώνει πράγματα από πάνω του τα οποία όμως πολύ πιθανόν να μην ξανακουμπώνουν επειδή εχουνε σπάσει βάσεις, έχουνε σφινωθεί , μετακινηθεί, έχει στραβώσει η τραβέρσα και πολύ πιθανόν να μην κάθονται σωστά μετά.
Πήρα το συνεργείο τηλέφωνο, μίλησε αυτός με τον φανοποιό και του φαίνονται πολλά τα λεφτά και θέλει φωτογραφίες κλπ κλπ.
Απ ό,τι καταλαβαίνω προσπαθεί να με πείσει να το πάω σε κάποιον δικό του στην Αθήνα (δεν είμαι από Αθήνα) ώστε να το φτιάξει φθηνότερα. Δεν τον εμπιστεύομαι όμως εγώ, δεν ξέρω τι πράγματα θα βάλουν πάνω για να ρίξουν το κόστος και τί θα κάνουν.
Τί θα κάνατε στη θέση μου;

Αν μπορούσατε να γυριζατε το χρόνο πίσω θα αλλάζατε κάτι στην επαγγελματική σας σταδιοδρομία;

Άρχισαν τα σχόλια από το σπίτι. Έφαγα του κόσμου το bullying στο σχολείο. Είναι μικρογραφία της κοινωνίας, πρώτος αποκλεισμός. Δεν είχα φίλους γενικά πέρα από ένα κοριτσάκι. Δεν είχαν σημασία οι μεταβάσεις στην επόμενη βαθμίδα, τα ίδια συνέχιζαν. Βία, μου πετούσαν πράγματα στην τάξη, κανένας δεν έκανε τίποτα.

Ερχόντουσαν όμορφες και τις καλούσαν και εμένα τόσα χρόνια ούτε μια φορά δεν με καλούσαν πουθενά. Μου μιλούσαν αγόρια για να σκάσουν στα γέλια πως κανένας δεν θα με ήθελε ποτέ και πως ήταν γελοίο να το πιστέψω. Όταν είχα σόσιαλ, έβαζαν φίλους τους να κάνουν το ίδιο με μηνύματα. Να πιστέψω πως κάποιος θα με ήθελε. Ερχόταν η επόμενη μέρα και δάκρυζαν από τα γέλια. Στο σπίτι απλά έλεγαν να μην είμαι έτσι αν δεν ήθελα αυτές τις συμπεριφορές, να γίνω σαν τους άλλους. Τόλμησα να μου αρέσει κάποιος, δεν μπορείς να φανταστείς τι εξευτελισμό μου έκαναν. Ο διευθυντής πήρε τηλέφωνο την μάνα μου γιατί νόμιζε ήμουν παραμελημένη. Τόσο άσχημη. Ένα κοριτσάκι με το οποίο έκανα λίγο παρέα, η μάνα της είπε στη δική μου πως "το δικό μου παιδί είναι όμορφο". Είχα δηλώσει να πάω 5ήμερη και είχα δώσει προκαταβολή, νόμιζα θα ερχόταν αυτή η κοπέλα, αλλά τελικά δεν πήγε, και με έπιασε η διευθύντρια και μου είπε, δεν έχεις παρέα, πώς θα έρθεις; Δεν πήγα. Έχασα και την προκαταβολή.

Τελείωσε μόνο όταν τελείωσα το σχολείο. Μετά στις δουλειές... Θυμάμαι μία περίοδο που πήγαινα συνέχεια σε αγγελίες και με κοίταζαν από πάνω μέχρι κάτω με το ίδιο βλέμμα που με κοίταζαν όλη μου τη ζωή παντού.

Άκουσα από ψυχολόγους δημοσίων νοσοκομείων πως δεν είμαι όμορφη, χωρίς ποτέ να τους ζητήσω γνώμη. Ξέρω πως ήταν αλήθεια, αλλά δεν ήθελα να το ακούσω άλλη μία φορά.

Δεν είχα ποτέ μου προσεγγίσεις ή ενδιαφέρον. Όλες έπαιρναν ένα "είσαι όμορφη", εγώ "α γεια σου". Όλες είχαν κάποια σχέση. Κάποιο ενδιαφέρον. Παράπονο μου έμεινε ότι δεν με έλεγαν ποτέ όμορφη.

Ο παππούς με είπε μία φορά, αλλά πέθανε νωρίς. Ήταν η τελευταία που το άκουσα για πολλά χρόνια. Μετά με είπε μία κοπέλα με σχιζοφρένεια, η οποία απλά με κοιτούσε, και μου εξήγησε γιατί με θεωρούσε. Από το αρσενικό φύλο; Απλά ήρθε ένας στο δωμάτιο και με κορόιδεψε.

Οι εφαρμογές γνωριμιών; Πφτ, πήγαινα σε οποιονδήποτε δεχόταν να με συναντήσει, και όπου βόλευε εκείνους συνήθως, σαν να τους παρακαλούσα. Τα περισσότερα ήταν στησίματα. Θυμάμαι ένας ήρθε, στην αρχή με προσπέρασε, λέω κατάλαβα. Όντως μόλις με είδε, είπε κάτι του έτυχε, κάτι επείγον. Δεν χτύπησε κανένα τηλέφωνο, καμία δόνηση, κανένα φως. Του έστειλα πως ήταν απαράδεκτος, μου είπε "και τι ήθελες να κάνω;", και τριγυρνούσα στους δρόμους σαν ζόμπι.

Άλλος, πήγα 2 ώρες μακριά, και απλά με μπλόκαρε. Άλλος, πήγα, με πήρε τηλέφωνο με έβριζε. Άλλος, μου έστελνε αρκετές φορές πριν συναντηθούμε, όταν συναντηθήκαμε, ξέχασε πως υπάρχω.

Πήρα απόφαση πως τόσα χρόνια στο σχολείο, το "δεν θα σε θέλει ποτέ κανένας", ήταν αλήθεια, ούτε καν για εφήμερα, πόσο μάλλον για σχέση. Είναι δυνατόν να φτάσεις τα 30, χωρίς ούτε μία; Είναι.

Ποτέ δεν ήταν εκείνοι το πρόβλημα.

Είναι ένα τεράστιο πλήγμα που κάποια στιγμή ήλπιζα θα άλλαζε. Για πολλά, πολλά χρόνια πίστευα έφταιγαν οι άλλοι. Έφταιγε το σχολείο, τα παιδιά, οι γονείς μου, οι εργοδότες, το αντρικό φύλο, όλοι.

Αλλά η αλήθεια είναι πως δεν θέλω να ξαναδώ ποτέ καθρέφτη πια.

Έχω απελπιστεί πολύ από το τι μου έκλεψε.

Τίποτα δεν θα ήταν έτσι, αν απλά δεν είχα γεννηθεί έτσι.

Πιστεύετε ότι στις μεγαλουπόλεις χρειάζεται να έχεις γνωριμιες για να κανεις κάτι; Πχ για να ανοίξεις ένα μαγαζί, για να κανείς νύχια κτλπ ή ο κύκλος ισχύει μόνο για τις μικρές πόλεις;

Με πιανει μια μελαγχολία που δεν υπήρχε στα early 20s χρονια. Πλεον νιώθω βαριά ωρες ωρες. Αναπολώ τον σκύλο μου που έφυγε, τους γονεις μου που εφυγαν, κατι παρεες, κατι ανέμελες στιγμές. Φταίνε κ τα σοσιαλ που μου πετάνε αναμνησεις καθημερινα θαρρώ. Επισης δεν ειμαι πολυ μεγαλη ,στα 34 ειμαι και εξαιρετικα ικανοποιημένη με τα προσωπικά μου,τον γάμο μου,τη δουλεια μου,τον περίγυρό μου. Αλλά..ειναι κάποια πλάσματα και άνθρωποι που καθε μερα λείπουν πιο πολυ

Κάτι τέτοιο παρατηρώ. Ότι σε ηλικίες 18-30 φαίνεται η θέαση μπάσκετ πλέον να ξεπερνά στην Ελλάδα το ποδόσφαιρο. Πράγμα που δε νομίζω να ίσχυε πριν μία δεκαετία.