Προσφατα αγορασα αμαξι με προσθετο συστημα υγραεριου αλλα μιας και δεν ειχα ποτε δεν ξερω πως λειτουργει. Η φιαλη μου ειναι 34 λιτρα. Χθες αδειασε και σφυριζε οτι αδειαζει. Πηγα στο βεζιναδικο και εβαλε 33 λιτρα μεχρι που το σταματησε ο βεζινας γιατι γεμιζε πολυ αργα. Την προηγουμενη φορα(πρωτη) ενω ειχε λιγο μεσα εβαλε παλι 30κατι λιτρα.

Διαβαζω βεβαια οτι πρεπει να μενει λιγο κενο στη φυαλη για ασφαλεια(συστολες διαστολες) με καποια βαλβιδα που το ρυθμιζει ομως οταν απο 34 λιτρα βαζει 33 μαλλον η βαλβιδα αυτη δεν υπαρχει ή ειναι χαλασμενη.

Ισχυει κατι τετοιο; Πρεπει να το παω σε τεχνικο;

Η εγκατασταση υγραεριου ειναι πιστοποιημενη και νομιμη αλλα τοποθετηθηκε το 2021. Επισης περασε κτεο πριν 3 μηνες χωρις προβλημα(δεν ξερω αν κοιτανε τετοια πραματα)

Γεια σας! Ψάχνω 2 εισιτήρια για τον Saske στις 23/12 στην Αθήνα. Αν κάποιος πουλάει ή γνωρίζει κάποια αξιόπιστη ομάδα ή ιστοσελίδα όπου μπορώ να ψάξω, θα το εκτιμούσα πολύ! Ευχαριστώ πολύ ❤️

Περι Παρελάσεων (Αυγούστος 6, 2017)

(δεν έχω το λινκ πρόχειρο, αλλά είχα σώσει το παρακάτω. Συγγραφέας είναι ο Ιωάννης Ιωσηφίδης*

-----------

Η συζήτηση που άνοιξε με την υπουργική απόφαση για τον ορισμό του σημαιοφόρου πολύ μεγάλη.

Ως εκπαιδευτικός που έχω πάρα πολλές φορές καθορίσει με τη βαθμολογία τον εκάστοτε σημαιοφόρο, ως κάτοχος μεταπτυχιακού με αντικείμενο την αξιολόγηση στην εκπαίδευση, ως Κοινωνικός Λειτουργός που επί χρόνια υλοποιώ προγράμματα ευαισθητοποίησης και ενημέρωσης για τη διαφορετικότητα στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση και ως παρελθόντων ετών σημαιοφόρος, έχω να παραθέσω τα εξής:

Καταρχήν, η μαθητική παρέλαση είναι μια τελείως αντιπαιδαγωγική διαδικασία. Το στρατιωτικού τύπου βήμα (τελείως ξένο προς τον τρόπο βάδισης παιδιών και ακατανόητο για την ψυχοσύνθεσή τους), η κατά ύψος και ικανότητα «σωστού» βαδίσματος επιλογή των «καταλληλότερων» για παρέλαση (οι «ατσούμπαλοι» αποκλείονται ως μη επαρκείς, πόσα τέτοια παραδείγματα βλέπω κάθε χρόνο, με μαθητές που δεν μπορούν ρε αδερφέ να συντονιστούν με την σφυρίχτρα του γυμναστή), ο κατά φύλο διαχωρισμό των μαθητών σε ομάδες, η σεξιστική επιλογή να περνάνε πάντα πρώτα τα αγόρια και μετά τα κορίτσια στην όλη πορεία, η ομοιόμορφη και αυστηρά προκαθορισμένη επιλογή ενδυμασίας που καταπατάει το δικαίωμα στη διαφορετικότητα και στην προσωπική αισθητική, η εικόνα μικρομέγαλων, εν δυνάμη μελλοντικών στρατιωτών, που θα τιμήσουν με πειθαρχία την πατρίδα, δεν συνάδει με τον ρόλο και το παιδαγωγικό σκοπό του σχολείου. Αυτή είναι δουλειά των στρατιωτικών σωμάτων, τα οποία αποτελούνται από ενήλικες και τα οποία παρελαύνουν με όπλα. Δεν χρειάζεται τα παιδιά να μιμούνται τέτοιου είδους συμπεριφορές. Βέβαια παίζει ρόλο και σε ποια παιδαγωγική κατεύθυνση τοποθετείται κανείς… Προσωπικά ως οπαδός της παιδαγωγικής της ειρήνης (αναζητήστε σχετική βιβλιογραφία στο διαδίκτυο και στις πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες) δεν μπορώ να αποδεχτώ έναν θεσμό όπως αυτόν της παρέλασης, ο οποίος δημιουργεί κατηγοριοποιήσεις και αποκλεισμούς, όπως τους παραπάνω που περιέγραψα.

Η παράδοση της σημαίας στον πρώτο μαθητή: Ας πούμε ότι αποδεχόμαστε την παραπάνω αντιπαιδαγωγική διαδικασία. Τι συμβολίσει λοιπόν η παρέλαση? Ένα άγημα νέων που όταν τους χρειαστεί το έθνος θα το τιμήσουν με την αυτοθυσία τους. Γι αυτό εξάλλου και οι μαθητές προηγούνται των στρατιωτικών σωμάτων. Η, με λίγα λεπτά στον ίδιο χώρο, ταυτόχρονη παρουσία μαθητών και στρατιωτών, σε αυτό παραπέμπει. Το ερώτημα είναι λοιπόν ποιος είναι γι αυτή τη «δουλειά» (την καθοδήγηση του σώματος στον πόλεμο, εξού και σημαιοφόρος), ο πιο κατάλληλος? Είναι ο πιο «καλός» μαθητής? Συγνώμη αλλά η ιστορία έχει δείξει ότι σε εποχές που χρειάστηκε το έθνος τα τέκνα του, τα πτυχία και τα γράμματα μικρή σημασία έπαιξαν. Το ίδιο άξιος ήταν και ο γιατρός και ο βοσκός, και ο νομπελίστας Ελύτης (με το ηρωικό και πένθιμο άσμα του για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας) και ο αγράμματος Μακρυγιάννης με τα απομνημονεύματά του, που χρειάστηκε να τα υπαγορέψει και να μείνουν στην ιστορία…

Ειδικές κατηγορίες μαθητών που ποτέ, υπό αυτές τις συνθήκες δεν θα γίνουν σημαιοφόροι: Αν η σημαία ήταν επιβράβευση της προσπάθειας και όχι του τελικού αποτελέσματος, τότε μήπως θα έπρεπε να απονέμετε ασυζητητί στον μαθητή με τις μαθησιακές δυσκολίες, στον δυσλεκτικό, στον αυτιστικό που δίνει μάχη κάθε μέρα για να υπάρξει και μόνο στο σχολικό περιβάλλον, σε αυτόν που από το 4 πήγε στο 8 και όχι σε αυτόν που από το 9 πήγε στο 10 (σχηματικά χρησιμοποιώ αυτές τις κλίμακες, προσωπικά με καθαρά παιδαγωγικά κριτήρια δεν τις αποδέχομαι), σε αυτόν που υπό αθλιότερες συνθήκες παρουσίασε μια ικανοποιητικότατη εικόνα, τηρούμενων των αναλογιών? Που βρίσκεται το μέτρο σε όλα τα παραπάνω, πώς θα εντοπίσεις τα ποιοτικά στοιχεία της προσπάθειας των μαθητών και της ευαίσθητης παιδικής ψυχοσύνθεσης μέσα στον ορυμαγδό της ποσοτικοποίησης των πάντων? Που χωράει σε όλα αυτά η ποιοτική και περιγραφική αξιολόγηση, ότι πιο κοντά στις παιδαγωγικές θεωρίες της Κριτικής Παιδαγωγικής και της Παιδαγωγικής της Ειρήνης, πάγιο αίτημα του εκπαιδευτικού κλάδου εδώ και χρόνια?

Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης, ότι μιλάμε για μαθητές δημοτικού για τους οποίους, θεωρητικά τουλάχιστον (όπως ορίζει και το Αναλυτικό Πρόγραμμα), οφείλουμε ως εκπαιδευτικοί να καλλιεργήσουμε εξίσου τόσο τις γνωστικές όσο και τις ψυχο-κοινωνικές δεξιότητες, οι οποίες όμως δεν μπορούν και δεν έχει και νόημα, να αξιολογηθούν με συστήματα βαθμολόγησης και ευθείας σύγκρισης του ενός με τον άλλο. Γι αυτές λοιπόν τις δεξιότητες, που αποτελούν και τη βάση δημιουργίας της προσωπικότητας του ατόμου και της αποκρυστάλλωσης ηθικών και πνευματικών αξιών, δεν υφίσταται κάποια επισήμως αναγνωρισμένη μορφή επιβράβευσης από τους σχολικούς θεσμούς. Αντίθετα, η παραδοχή της παράδοσης της σημαίας ως τρόπαιο μόνο σε αυτούς που επιτυγχάνουν γνωστικούς στόχους, δημιουργεί συναισθήματα ματαίωσης, απογοήτευσης, ζήλιας και αρνητικού ανταγωνισμού σε όσους δεν θεωρούνται από το σύστημα «άριστοι» ώστε να φέρουν το εθνικό σύμβολο.

Η σημαία ως ανταμοιβή: Η σημαία για πολλούς γονείς είναι μια μορφή ανταμοιβής των προσπαθειών των παιδιών τους και κυρίως (το τονίζω αυτό) μια μορφή επίδειξης για τους ίδιους. Ότι προσπάθειες έχουν κάνει τα παιδιά σας, αξίζουν ανταμοιβή ηθική. Μην μπαίνετε στην λογική του ανταγωνισμού και της επίδειξης. Η μεγαλύτερη ανταμοιβή είναι η χαρά της μάθησης, του ανοίγματος των νοητικών οριζόντων και της ωρίμανσης της σκέψης. Το κριτικό άτομο, η ολοκληρωμένη προσωπικότητα, δεν χρειάζεται βραβεία αυτού του τύπου για να αυτό-επιβεβαιωθεί. Θέλεις λοιπόν να είναι άριστο το παιδί σου και να του το αναγνωρίζουν; Μάθε του λοιπόν να σέβεται τη ζωή και την αξιοπρέπεια όλων των ανθρώπων, απ' όπου κι αν προέρχονται, μάθε του να έχει πάντα ένα πιάτο φαγητό για τον κατατρεγμένο και τον φτωχό. Μάθε του επίσης να θεωρεί επιβράβευση την ίδια του την πράξη.

Μάθε του να μην θεωρεί τον εαυτό του το κέντρο του σύμπαντος, μάθε του να απλώνει το χέρι σ' αυτόν που είναι πιο αδύναμος, μάθε του να μοιράζεται και όχι να κυριαρχεί. Μάθε του να μην αξιολογεί τους ανθρώπους ανάλογα με τον πλούτο τους, μάθε του ότι η σοφία μπορεί να κρύβεται ακόμα και στα λόγια ενός ανθρώπου που δεν πήγε ποτέ σχολείο.

Μάθε του να είναι καλός στο παιχνίδι, μάθε του να χάνει στο παιχνίδι, μάθε του να μην είναι ένα άλογο κούρσας, που προορισμός του είναι να κάνει περήφανους αυτούς που το γέννησαν. Μάθε του να λέει "όχι", όταν το πιστεύει, μάθε του να ξέρει να το δικαιολογεί. Μάθε του να είναι μια αυτόνομη προσωπικότητα, μάθε του να βγει αύριο- μεθαύριο στη ζωή χωρίς σηκωμένο φρύδι. Μάθε του όλα αυτά και θα είναι άριστος. Και θα του το αναγνωρίσουν γιατί θα είναι αυθεντικός. Μάθε στα παιδιά σου να αναγνωρίζουν αλλού την αξία της μάθησης και όχι σε μια 10λεπτη πορεία επίδειξης μπροστά σε ένα πλήθος συμπολιτών τους υπό τους ήχους πολεμικών εμβατηρίων. Τα παιδιά σου αξίζουν κάτι καλύτερο από αυτό….

*Ο Ιωσηφίδης Ιωάννης είναι εκπαιδευτικός - δάσκαλος Π.Ε. 70, κάτοχος μεταπτυχιακού στην αξιολόγηση στην Εκπαίδευση απο το πανεπιστήμιο Κρήτης (ΦΚΣ) και αναγνωρισμένος κοινωνικός λειτουργός στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση (Π.Ε. 18.09).

Does anyone know any trans friendly gynaecologists? Pls message me if so

Η καποιο interaction μαζι τους. Με αφορμη ενα πρόσφατο ταξίδι μου στο Λος Αντζελες με πλησίασαν αρκετες φορες στο γνωστο κτήριο τους εκει και ηταν αρκετα πιεστικοι ώστε να μπω μεσα και να γινω μελος κλπ

Πόσο συχνά αλλάζετε σπίτια και γιατί; Η δόση παραμένει ίδια για minimum 3 χρόνια; Εννοώ, γίνεται να πληρώνεις αναγκαστική προσαύξηση κάθε χρόνο ή γίνεται μετά τα 3 χρόνια;

Γίνεται ο ιδιοκτήτης να σε "πετάξει" 2 μήνες αφού έχετε υπογραφή συμβόλαιο; Ή γενικά να σε πετάξει πριν την λήξη συμβολαίου;

Τι γίνεται με την εγγύηση; Σας στην επιστρέφουν όντως;

Θ' αναφερθώ σ' ένα άσχημο βίωμα με τη Box Now που είχα πρόσφατα, όχι για να αποθαρρύνω όσους εξυπηρετούνται κανονικά, αλλά γιατί μετά από τρία-τέσσερα χρόνια ως ιδιώτης στο Ηράκλειο Κρήτης, τα πράγματα έφτασαν σε οριακό σημείο. Στην αρχή όλα πήγαιναν άψογα, είτε με online αγορές είτε με προσωπικές αποστολές. Τον τελευταίο καιρό όμως άρχισα να βλέπω καθυστερήσεις και φθορές. Αποκορύφωμα; Ένα δέμα που εκτράπηκε εντελώς από τη διαδρομή του, πέρασε από πολλά κέντρα διαλογής πιθανόν από λάθος και έφτασε παραβιασμένο και ξανακλεισμένο με επιπλέον ταινίες. Έλειπαν αντικείμενα με αξιόλογη οικονομική αλλά και συναισθηματική αξία. Ακόμη χειρότερο έγινε όταν αντιμετώπισα την ανεπάρκεια και την αδιαφορία της εξυπηρέτησης πελατών τηλεφωνικώς. Με email δεν απάντησαν ποτέ όσα κι αν έστειλα, όπου κι αν έστειλα. Ένοιωθα πως κανείς δεν είναι εκεί να αναλάβει την ευθύνη ή να δοθούν οι πρέπουσες εξηγήσεις. Αυτό άλλαξε μόνο όταν δήλωσα ρητώς ότι θα προχωρήσω σε επώνυμη καταγγελία στις αρχές. Τότε μόνο με κάλεσε ένας υπεύθυνος, αξιοπρεπής και συνεργάσιμος, και με τα πολλά το ζήτημα διευθετήθηκε κάπως. Αυτό του το αναγνωρίζω. Θεωρείται πρέπον όμως η φερεγγυότητα μιας εταιρείας να κρίνεται κατόπιν εορτής κι όταν ο πελάτης είναι ήδη εκτεθειμένος; Καθώς πληρώνουμε όλοι αντίτιμο για να εξυπηρετούμαστε. Δεν πρέπει να χρειάζεται να φτάσεις στα άκρα για να σε ακούσουν.

Εσείς έχετε αντιμετωπίσει κάτι παρόμοιο, με τη Box Now ή με άλλη αντίστοιχη εταιρεία ταχυμεταφορών;

Αναρωτιέμαι τελικά αν, όσο μεγαλώνει ο όγκος των δεμάτων, τα προβλήματα προέρχονται από τους συμβεβλημένους συνεργάτες της στην διαδρομή ή τα σημεία διαλογής τους. Θα έπρεπε, ωστόσο, μιας και εξυπηρετούν τόσο κόσμο να είχαν ήδη το κίνητρο να γίνουν καλύτεροι, τυπικότεροι και ασφαλέστεροι.

Μου έχει γεννηθεί μια απορία στη δουλειά μου η οποία αφορά την υπερεργασία και συγκεκριμένα την αμοιβή της. Να ξεκαθαρίσω εξ αρχής ότι ξέρω ποιος είναι ο ορισμός της υπερεργασίας, δεν έχω απορία περί αυτού.

Μας έχουν πει επανειλημμένως ότι η υπερεργασία δεν αμοίβεται ξεχωριστά. Για να διευκρινίσω, εννοούν ότι η 9η ώρα δεν αμοίβεται **καθόλου**, δηλαδή αν δουλέψουμε 9 ώρες θα πληρωθούμε 8. Αυτο ισχυρίστηκαν ισχύει για όσους αμοίβονται πάνω από το βασικό μισθό. Όλες οι αναζητήσεις που έχω κάνει εγώ ωστόσο καταλήγουν μόνο σε νομοθεσία που αναφέρει ότι η υπερεργασία αμοίβεται πάντα με προσαύξηση 20% στο ωρομισθιο.

Ρώτησα το HR μήπως πάρω κάποια παράθεση ή διευκρίνιση, και μου επιβεβαίωσαν ότι πράγματι δεν αμοίβεται ξεχωριστά. Τους ζήτησα και κάποια πηγή ή σχετική νομοθεσία αλλά δεν με παρέπεμψαν κάπου, φαντάζομαι (ίσως αφελώς) λόγω βαρεμάρας. Θα πιέσω σε κάθε περίπτωση για διευκρινίσεις, αλλά επειδή κυρίως με νοιάζει να πάρω μια ξεκάθαρη απάντηση, είπα να ρωτήσω και εδώ πέρα που είναι πιο πιθανό να με κατατοπίσει κάποιος.

Αν υπάρχει λοιπόν κάποιος λογιστής ή εργασιολόγος που ξέρει να απαντήσει σύντομα τι από αυτά ισχύει, παρακαλώ δώστε τα φώτα σας.

Καλημέρα σε όλους.

Πριν ένα μήνα περίπου διαγνώστηκα με πνευμοθώρακα, κάτι που με κράτησε στο νοσοκομείο για 10 ημέρες. Προχωρήσαμε σε συντηρητική θεραπεία (χωρίς χειρουργείο, μόνο σωλήνα) και η κατάσταση βελτιώθηκε.

Έχοντας πάρει 2 εβδομάδες αναρρωτική και εντολή από το γιατρό για να μην ταξιδεύω, σηκώνω βάρη και γενικά να κάνω πράγματα που με κουράζουν για 1 μήνα, θα ήθελα να ρωτήσω το εξής: Όσοι το έχετε περάσει, πόσο καιρό κάνατε πραγματικά να επανέλθετε στην καθημερινότητα σας; Να συμπληρώσω εδώ ότι πριν το πάθω, έκανα τρέξιμο μεσαίων αποστάσεων και σήκωνα ελάχιστα βάρη στο σπίτι, από θέμα άσκησης.

Καλησπέρα, μπήκα σε νέο σπίτι και βγαίνει μια περίεργη μυρωδιά από το σιφωνι της ντουζιέρας του μπάνιου. Όταν αφήνω να τρέξει λίγο νερο η μυρωδιά φεύγει, αλλά μετά από λίγη ώρα μυρίζει πάλι. Άνοιξα να δω τι γίνεται από μέσα, και βρήκα ότι η τρύπα αποστράγγισης (;) είναι ανοιχτή, οπότε δεν μένει νερό μέσα στην τρύπα, με αποτέλεσμα να περνάνε οι μυρωδιές.

Στο δεύτερο μπάνιο που δεν μυρίζει υπάρχει μια τάπα στην ίδια τρύπα και κρατάει νερό .

Τι μπορώ να κάνω για να το φτιάξω; Που μπορώ να αγοράσω μια τέτοια μικρή τάπα;

Το περασμενο σαββατο ειχα παει σε ενα κλαμπ με την παρεα μου ωσπου μετα απο καποια ωρα φυγαμε απο το τραπεζι που ημασταν και καθισαμε σε ενα αλλο. Στο διπλα ακριβωσ τραπεζι καθοταν μια κοπελα απτην σχολη μου με την παρεα της την οποια ειχα παρατηρησει και εκεινη εμενα. Δεν ειχα σκοπο να πλησιασω παρολα αυτα. Σε καποια φαση βρισκομαστε πλατη με πλατη και μου ακουμπαει τον ωμο να μου ζητησει αναπτηρα. Σαν τζεντλμαν που ειμαι παω να τησ το αναψω και ενας τυπος διπλα της μου πεταει το χερι σε προσπαθεια να το αναψει εκεινος. Γελαω και γυρναω και αμεσως μετα με πιανει ο τυπος και μου ζηταει συγγνωμη και πως εχει πιει. Με τα λιγα και τα πολλα εφυγα γιατι θα επαιζα μπουνιες. Οσο ειμαι εξω βλεπω την ιδια κοπελα να βγαινει εξω να με ψαξει και την πλησιαζω. Μου ζηταει συγγνωμη για την συμπεριφορα του τυπου λεγοντας μου πως σημερα τον γνωρισε κατι το οποιο δεν πιστεψα φυσικα. Μιλαμε λιγο, εδειξε αρκετο ενδιαφερον θα ελεγε κανεις. Μου περνει το κινητο να μου βαλει το ινστα της και αυτο ηταν. Της στελνω την επομενη και τη ρωταω ποτε ειναι ελευθερη. Και κανονιζουμε για σημερα. Στο εντωμεταξυ να λαμβανω απαντησεις στα μυνηματα μου καθε 3-4 ωρες, και πολυ dry απαντησεις γενικοτερα. Σημερα λοιπον εβρεχε ολη μερα και οταν της ειπα σε καποια φαση οτι σταματησε να βρεχει, με σκοπο να βγουμε μου απανταει. -Οντως; Ρισπεκτ και μενω μαλακας. Αυτο που δε καταλαβαινω ειναι πως πλησιαζεις καποιον και δειχνεις ενδιαφερον και μεσα σε μια μερα ειναι λες και το εχεις μετανιωσει. Προφανως το εκοψα αλλα θα την πετυχω σιγουρα στο πανεπιστημιο. Ακομα και οταν δεν τις πλησιαζουμε εμεις παλι βρισκουν τροπο να μας ριξουν

Ξέρει κάνεις τι παίζει με τον μισθό στην ΕΛΔΥΚ;

Κάπου είδα ότι πέρα από τον μισθό Κύπρου παίρνεις και λεφτά Ελλάδας όλα μαζεμένα στο τέλος της θητείας, ισχύει;