Hallo allemaal,

(24v) Afgelopen jaar heb ik de hbo opleiding maatschappelijk werk afgerond. De keuze om deze opleiding te doen was best spontaan en eerlijk gezegd niet goed doordacht, maar het is toch afgerond.

Nu heb ik twee banen in dit werkveld gehad, beiden in de psychiatrie. Dit is ook de richting waarin ik heb gestudeerd. Maar ik vind het eigenlijk helemaal niet leuk. Ik merkte dat ik wel goede aansluiting heb met de cliënten en qua werkzaamheden het wel goed verliep, maar ik vind het werk eigenlijk helemaal niet leuk. Bij de eerste baan ben ik gestopt ivm privé omstandigheden en bij de tweede is het contract niet verlengd ivm bezuinigingen.

Nu zit ik een beetje tussen wal en schip. Aan de ene hand kijk ik weer vooral bij vacatures in de psychiatrie, aangezien ik hier voornamelijk werkervaring in heb opgedaan. Anderzijds wil ik het eigenlijk helemaal niet meer doen, maar zou ook niet weten wat ik anders kan. Het voelt ook niet alsof ik met mijn opleiding echt iets heb geleerd waarbij ik in een ander werkveld kan instromen zonder weer jarenlange bijscholing.

Hebben jullie advies? Ik merk dat er in mijn omgeving niet veel begrip voor is.

Hoi r/vrouwvolk,

Mijn vriendin is heel onzeker over haar haar. Ze wordt wat ouder dus haar haar is wat dunner aan het worden. Het wordt ook snel droog en breekt af. Ze is niet grijs, het is gewoon dunnig.

Omdat ze trans is heeft ze het gevoel dat mensen haar eerder als man zien door haar vlassige haar. Ik zie het niet zo maar onzekerheid kan diep gaan.

Weet iemand een goede kapper of haarspecialist die haar kan helpen met een treatment of andere tips? Het mag wel wat kosten, zolang het maar werkt. Ze heeft nu een haarmasker maar dat doet niet zoveel. Wij wonen in omgeving Utrecht dus in de buurt zou wel fijn zijn.

Hi dames,

Ik ben 30 en zit mentaal niet in een top periode. Ik ben altijd erg zelfstandig geweest. Opgegroeid in een groot gezin met ouders die veel trauma hadden en in overlevingsstand stonden. Ik heb al jong geleerd om mezelf weg te cijferen. Lang ging dit goed. Ik heb een leventje opgebouwd. Diploma’s, een prachtig appartement, vrienden, hobby’s, een prima baan. Ik ben single.
Ik vraag niet snel om hulp en leun niet op anderen.
Ik ben wel echt gevoelig en helemaal niet zo sterk als ik lijk.

Ja ik los alles zelf op, ik ben de persoon waar mensen op kunnen bouwen en vertrouwen. Ja ik lijk zeer onafhankelijk en kan goed alleen zijn. Een hele typische zelfstandige oudste dochter die het wel oplost of regelt

En ineens..niet meer.

En dat geeft me heel veel angst. Ik weet niet hoe ik er op kan vertrouwen dat dingen goed komen als ik NIET sterk als altijd ben

Om een voorbeeldje te geven ik deal momenteel met een klein ongedierte probleem in mijn huis. Ik heb last van meel motten waarvan de bron NIET gevonden kan worden. Het is geen grote plaag maar ik zie enkele en ook in larven fase en snap niet waar ze vandaan komen.

Toen ik hier kwam wonen (2+j geleden) was er een motten plaag van de vorige bewoners die ik zelf opgelost heb. Ik ben onderzoek gaan doen, heb zelf alles uitgezocht, nagelopen en de bron op een heel onwaarschijnlijke plek. Hiervoor heb ik in een studio gewoond en ook het nodige meegemaakt en altijd opgelost.

Dit keer? Ik ben ineens super fragiel en angstig. Ik heb vaak gehuild om allerlei dingen en nu dit weer speelt merk ik dat het gewoon too much is. Ik heb een familie lid laten komen om te helpen met zoeken (niks gevonden overigens) en ik heb gewoon super overdreven angstige reactie en heb gehuild. Mijn familie lid stond met verbazing te kijken. Ook gewoon bezorgd want hoe kan zoiets een grote reactie veroorzaken?

Ik ben door hele zware periodes gegaan de afgelopen jaren. Ook alleen. Met als toppunt vorig jaar zomer. Een vriendin van mij overleed, en in dezelfde week was iemand anders om wie ik veel gaf ineens uit mijn leven verdwenen. Misschien ben ik veranderd sindsdien, dat weet ik niet. Maar het heeft er wel in gehakt

Ik wil voelen dat ik het leven aan kan. Ik wil weer sterk in mijn schoenen staan. Nu voel ik juist dat ik achteruit

Weet gewoon niet hoe ik hiermee moet omgaan. Of wat ik moet doen. POH al gesproken maar geen klik

Ik heb vandaag een schijt dag. Mooier kan ik het niet maken maar dit was weer zon ding van perfect getimed om mij nog kwader te maken. Bepaalde gen testen van mijn paard zijn blijkbaar nooit gedaan terwijl bij aanschaf was beloofd van wel. En dat deze goed waren. Anders had ik hem nooit gekocht. Nichtje nummer 4 met kanker en uitgezaaid. Dacht bel de huisarts even want ja meerendeel van ooms en tantes zijn ook aan kanker overleden. Maar deze vond eventueel testen niet nodig en dat ik mijzelf niet zon zorgen moest maken.

Mooier kan ik het niet maken. Maar als kers op de taart kreeg ik net een rare hijgert aan de lijn. Zou bij God niet weten wie. Ik heb momenteel een paard te koop zijn dus mensen bellen mij nu af en toe met een nummer wat ik niet ken of prive. Normaal gesproken neen ik onbekend niet op

Ik neemt op met:"Hallo OP(alleen voornaam), wie is dit?

Hijgert : "Halloo OP, Kan je niet horen wie ik ben?"

Ik :"nou nee..."

Hijgert" OP jij mag lekker voor mij op je knietjes gaan. En dan jouw lippen over mijn eikel..

*IK hang op*

Waarom doen mensen dit? Serieus wat is er mis met mensen. Welke kick haal je hier uit? Daarnaast heb ik nog steeds geen idee wie het kon zijn want de stem klonk wel erg vrouwelijk.

Rant uit

Hoi lieve allemaal, ben ik gewoon naïef of word ik gewoon kaal? Wel vettig haar, week geleden voor t laatst gewassen en een beetje gel van vandaag. morgen haar was dag.

Hoihoi,

Ik vond dit wel een goed iets om hier te vragen. Mijn eigen omgeving / vrienden zijn namelijk niet-gelovig en hebben ook geen verstand van de specifieke cultuur en kan ik hierin lastig om hulp vragen. Ik hoop dan ook dat er hier misschien christenen, refo’s of voormalig refo’s zitten die goede tips hebben.

Lang verhaal kort:
Ik (non-refo) ben getrouwd met mijn man (refo)(mid 20’ers)

Vanaf het begin deed ik heel erg mijn best om connectie / een band te krijgen met mijn schoonfamilie die erg wantrouwend waren naar mij en bang waren om hun zoon aan mij te verliezen. Uit de behoefte het goed te doen, ben ik me daar in het begin ook wel wat in verloren.

Ik paste me namelijk volledig aan uit respect als ik bij hun thuis was. Dit betekende voor hun dat ik meeging naar de kerk en enkel nog rokken/jurken aandeed in huis (Later schoot ik wakker en ging dit knagen, want, pardon? Waarom mag ik geen broek aan? Ik ben niet hun kind en een volwassen vrouw, en ik vind het nog steeds een worsteling of ik dit volhou uit choose your battles of dat ik gewoon een broek aandoe en het laat barsten). Dit alles werd heel erg gebracht als: dit is nou eenmaal de lijn hoe wij leven, en als je zo leeft doe je het goed (voor God) en zodra ik iets niet wilde doen leidde dit tot erg veel frictie/kilte.

Anyway, ik ben normaliter een vrolijke, spring in het veld die gemakkelijk overal over kletst maar ik merk dat ik inmiddels volledig ben dichtgeklapt. Elke poging die ik doe om interesse te tonen, warm te zijn verbinding te creëeren, gaat namelijk toch wel verkeerd.

Inmiddels ben ik via mijn man zelf insider in de refo-wereld (ik ga mee naar de kerk, ik spreek en ken veel refo’s) en kom er ook achter dat het geloofsargument onzin is en op veel plekken niet zo strikt is als bij mijn schoonfamilie thuis. Veel dragen er ook gewoon broeken, ik kan leuke gesprekken met ze hebben over van alles en nog wat (ook politiek, feminisme, k3, films wat dan ook) zonder dat dit tot een constante afkeurende blik leidt en een ‘wij doen dat niet.’.

Ik zit nu dus een beetje met m’n handen in het haar. We hebben niks gemeen, maar ik moet wel constant (indirect) horen dat het ‘toch zo jammer is dat ik zo’n niet betrokken schoondochter ben’ en niet meer langsgaan is ook niet per se heel fijn. Ik merk dat ik zo vaak afkeuring/afwijzing heb ervaren dat ik constant mezelf gestresst voel in hun nabijheid en liever niks meer zeg. Over geloof praten weet ik namelijk niet genoeg en ik ben niet goed in/heb niet veel met schoonmaken, tuinieren, zorgen voor/streven naar het hebben van kinderen en andere typische vrouwenzaken (het stigma klopt wat dat betreft wel)

Wat moet ik hiermee? Alvast bedankt :)

Ohja mijn man is verder een heel fijn persoon die ook z’n mond opendoet tegen z’n ouders als ze abnormaal doen, recht achter me staat/voor mij heeft gekozen, en het prima vindt als ik niet meer zou komen en me vooral motiveert mezelf te zijn met al m’n eigenheidjes/gekke kantjes.

Dit is puur dat ik hier zelf frustratie over voel en graag een manier wil vinden dat ik contact/connectie met ze kan hebben én mezelf kan zijn.

Hai meiden,

Ik merk dat ik de zin van het leven kwijt ben. Niet de zin in het leven he, ik hoef nog niet dood.

Ik ben het al een tijdje kwijt, misschien al wel meer dan de helft van mijn leven.

Het zorgt ervoor dat ik niet leef maar besta. Ik ben daar wel een beetje klaar mee, maar ik weet niet hoe ik het moet veranderen. Maar ik weet wel dat ik mijn mindset moet veranderen. Maarja he verandering is moeilijk en eng. En dan komt die stem weer voorbij: "Waarom zou je, wat heeft het voor zin?".

Dus hoe zorg ik ervoor dat die stem z'n kop houdt? Kan ik er zelf voor zorgen dat die stem niet bovenstaande zegt, maar dat het iets wordt als "We gaan deze uitdaging aan en zien wel hoe of waar het eindigt." Want nu begin ik er niet eens aan, want, wat heeft het voor zin.

Dit uit zich ook in hele praktische dingen:

Waarom zou ik vandaag stofzuigen als er morgen weer stof ligt?

Waarom zou ik gezond eten? Ja het is goed voor je, maar why bother?

Waarom zou ik gaan wandelen? Morgen kan t ook nog.

Waarom zou ik mijn mond open doen op werk? Het zal allemaal wel.

Het voelt gewoon allemaal heel passief en gelaten en ik ben t zat om me te laten overheersen door een stem.

Nog wat meer info over mij:

Vrouw, 32 jaar. Ik ben al ooit getest op ADHD, dat heb ik niet. Wel een vermijdende persoonlijkheidsstoornis waarvoor ik destijds (2020) ben behandeld. Dat was toen ik vastliep in patronen met sociale situaties, waardoor ik me steeds in mijn eigen voet schoot. Ik denk niet dat het dat is, nouja, ik hoop t niet. Het voelt niet hetzelfde dan toen, maar anderzijds zijn dit ook wel weer een soort patronen in denken waarin ik vastloop.

Maar ik wil het eerst zonder therapie proberen ook gezien de wachtlijsten.

Hebben jullie tips voor me waar jullie baat bij hebben gehad?

Hallo,
Ik zit met een dilemma. Ik heb onlangs een aantal medemoeders ontmoet via het schoolplein van onze kinderen. We hebben nu paar keer afgesproken en het is best gezellig. Zeker met 2 van de 3. De derde is ook wel oké, maar niet echt mijn type. Ze heeft wat andere ideeën over bepaalde (politieke) zaken dan ik. Ook merk ik vaak als ik wat wil vertellen, we zitten dan in gesprek met elkaar aan de keukentafel, en ik wil aanhaken op het onderwerp dat ze dan vaker door mij heen gaan praten ofzo.

Ik heb met 1 van de 3 al wat intensiever contact gehad, zij heeft/had wat problemen in haar huwelijk en kwam bij mij om te ventileren. Ik ken haar partner nu ook en ik voel me heel onprettig bij hem. Hij behandelt haar (in het bijzijn van ons) ook heel onprettig. Altijd tegen haar ingaan, haar vaak belachelijk maken etc. Ook mij kan hij af en toe onzeker maken door opmerkingen.
Hij controleert haar door in haar telefoon te kijken. Ik had haar (toen ik dit nog niet wist) een x om een onschuldig advies gevraagd, en weken later begint hij daarover in het bijzijn van anderen. Ze gaf ook later aan dat hij haar controleert. Hij weet op ieder moment van de dag waar zij is. Ze heeft ook best vaak aangegeven dat ze helemaal niet gelukkig is in deze relatie, maar voelt zich klem zitten.
En als wij bij haar zijn met elkaar is hij er vaak bij of schuift later aan. De gesprekken zijn dan echt minder fijn want hij gaat ook overal tegenin. En een discussie voeren heeft totaal geen zin.

Ik zal nog jaren met deze mensen op het schoolplein door moeten gaan, dus wil geen conflict, maar voel ergens dat ik afstand moet nemen. Hoe zal ik dit het beste gaan aanpakken?

Liefs.
Hopelijk is dit een juist kanaal om te delen💖

Ik heb gisteren voor de vierde keer mijn Philips Lumea 8000 gebruikt, en net zoals de vorige keren op stand 5 op mijn benen.
Nu werd ik vanochtend wakker met rode bultjes bij de haarzakjes op één van mijn onderbenen, en die jeuken heel erg.

Nou hoef ik me volgens ChatGPT niet perse zorgen te maken als het niet erger wordt en het na een paar dagen weer weg trekt, maar ik vraag me af waarom ik die nu ineens krijg. Heeft iemand dit ook gehad en weet je waar het door kwam? Dan kan ik dat de volgende keer anders doen, want ik wil echt niet stoppen met die IPL behandelingen, want ik ben zo blij dat het werkt.

Hoi!

Binnenkort verblijf ik voor mn werk tussen de 4 (fingers crossed) en 12 weken (worst case) in of rond Laren. Ik haaaat van huis weg zijn, maar ben dol op kringloopwinkels. Ik probeer de pijn dus zoveel mogelijk te verzachten door zoveel en zovaak mogelijk kringlopen en vintage winkeltjes te bezoeken als dit een keer aan de hand is in mn werk.

Ik ken deze hoek totaal niet, dus wie wijst me de goede richting uit?

Is er iemand in Nederland/Belgie gediagnosticeerd met desquamatieve inflammatoire vaginitis (DIV)? Ik tik 7 van de symptomen aan, om dit vast te stellen moet er een microscopie plaatsvinden om naar mijn witte bloedcellen te kijken maar tweedelijnsziekenhuizen doen dit niet. Witte bloedcellen meten met een swab doen ze ook niet.

Ik ben dus op zoek naar iemand die deze diagnose heeft gekregen en daar hulp voor heeft gehad, zodat ik weet bij welke zorgverlener ik zou kunnen aankloppen hiervoor.

Achtergrond informatie: Ik ben telkens jaren op zoek naar de juiste diagnose zodat ik ook de juiste hulp kan krijgen en al mijn klachten vallen een brug verder dan onze bureaucratie bekend mee is. Zo heb ik bijv. eczeem op de vulva gehad wat 2 jaar duurde tot diagnose omdat dit steeds als schimmeltje werd weggewuifd. Daarna 2 jaar met ureaplasma infectie rondgelopen, ureaplasma wordt bijna nergens getest en is onbekend bij veel artsen, en de artsen die het kennen zien het als onschuldige bewoner van het microbioom (terwijl de literatuur aantoont dat het opportunistische infecties kan veroorzaken). Dat is met veel moeite eindelijk behandeld met antibiotica maar ik heb nog restklachten die overeenkomen met DIV (en dat is best waarschijnlijk en veelverkomend, om lingering inflammation te hebben post treatment). Alleen geen ene dokter kent dit allemaal en ze kijken me aan alsof ik psychotisch ben. Succesverhalen komen vaak uit Amerika omdat de zorg daar anders is ingedeeld, jij vraagt en betaalt en zij leveren waardoor er breder gekeken kan worden en iedere arts zn eigen beleid volgt. Hier wordt het godzijdank vergoed maar je kan je alleen manouvreren in de bureaucratische richtlijnen waarin ureaplasma en DIV dus niet heel bekend zijn. Worden wel allebei genoemd in de Multidisciplinaire SOA richtlijn van Nederland.

Ik (28F) worstel enorm met vrienden maken. Het is niet dat ik vriendloos ben maar ik heb alleen maar losse vrienden en niet echt een groep

Ik heb ook niks te doen voor Halloween. Ik ben nog nooit naar een Halloween feestje en om nu naar nog iets te gaan is te kortdag voor mij want ik wou dingen echt voorbereiden

Ik weet dat ik naar evenementen kan gaan die redelijk te bereiken zijn met mijn fiets maar ik heb recentelijk veel onrust en stress gehad waardoor mijn hoofd er niet naar staat om naar allerlei evenementen te gaan. Ik heb het dan over evenementen niet gerelateerd aan Halloween

Het kost mij ook reteveel moeite om me te verdiepen in wat er in de buurt te doen is. Door mijn ADD kom ik daar maar moeilijk aan toe maar aan de andere kant wil ik het ook even on hold zetten. Verder vind ik het door mijn autisme lastig om dingen buiten mijn planning om te doen als ik niet met iemand iets heb afgesproken. Ik struggle ook verder enorm met mijn energieniveau en spanningsboog

Ik ben verder sociaal sterk maar het is al het praktische en executieve wat bij vrienden maken komt kijken

Ik wil ook weer een vriendschapsoproep doen maar ik weet nu gewoon dat ik het er niet bij kan hebben om allerlei nieuwe contacten te onderhouden en op te bouwen

Ik zit op dagbesteding en de mensen die daar op zitten zijn totaal niet mijn mensen. Iets als vrijwilligerswerk doen gaat moeilijk met mijn belastbaarheid. Ik zit ook niet op een opleiding dus de drempel tot sociaal contact is een stuk hoger

Ik ben ook pas sinds vorig jaar echt bezig met vrienden maken. Dat klinkt als veel tijd waarin je veel vrienden kan maken maar als je leest waar ik mee struggle/tegenaan loop kan je je voorstellen dat dat ook niet zo veel tijd is

Misschien moet ik het even on hold zetten. Misschien voor onbepaalde tijd. Misschien heb ik behoefte aan rust voordat ik helemaal weer sociaal bezig ga

Hebben mensen misschien tips en/of lieve woorden? Ik heb gewoon heel erg sociale behoeftes maar ik worstel momenteel met die vervullen

Ik [23V] heb een schaamlipcorrectie gehad. Ik heb dit ongeveer twee jaar geleden laten doen en ik denk dat het interessant kan zijn om mijn ervaringen over deze ingreep met jullie te delen. Je kunt mij alles vragen over mijn ervaring met een schaamlipcorrectie. 💕

Hey,

Ik heb een week geleden een laproscopie operatie ondergaan en hierbij was een teratoom, gescheurde cyste en een gedraaide eierstok gevonden en weggehaald. Gelukkig heb ik mijn eierstok kunnen behouden, maar ik heb nog steeds veel last van menstruatie-achtige pijn. Zijn er toevallig dames die iets soortgelijks hebben meegemaakt en ervaring hebben met deze ingreep? Hoelang duurde bij jou het herstel? En wanneer stopte de pijn ongeveer.. ik maak me een beetje zorgen aangezien de pijn niet weggaat met een ibuprofen of een paracetemol.

Mijn vader begint volgende week met chemotherapie. De sessies duren 1,5 uur. Ik wil hem graag elke 3 weken een care package sturen met leuke en praktische zaken voor tijdens de behandeling en daarna. Wat mag er zeker niet ontbreken? Ook zou ik dingen voor mijn moeder willen toevoegen, wat zouden jullie aanraden?

Ik dacht in elk geval aan de volgende zaken (ook op basis van zijn interesses):

- Dingen voor vermaak, zoals boeken, tijdschriften, puzzelboekjes, luisterboeken.

- Mijn medisch logboek om zaken in bij te houden (is misschien meer iets voor mijn moeder)

- Dingen voor comfort zoals fijne handcrème en lippenbalsem (tips?)

- Pet/muts, draagt hij sowieso al ivm kaalheid

Hij heeft fijne bluetooth oordopjes, zijn in plaats daarvan noise cancelling koptelefoons nog een toevoeging?

Hebben jullie nog andere tips?

Super bedankt alvast 🙏

Wie weet er een BIFL elektrische kruik? Prijs, plusminus 100 euro.

Hoi,

Wat zijn jullie tips voor deodorant wat minstens 24 uur werkt? In het verleden heb ik spray deo’s en nu Loveli deodorant gehad, maar ik merk dat ik alsnog er doorheen zweet bij beiden. Ik sta open voor alle soorten deodorant, zolang het tenminste 24 uur werkt. Zelf heb ik wel een voorkeur voor deo’s met een lekkere geur maar is niet een vereiste. Ik hoor graag wat fijn werkt bij jullie! :)

ik gebruik het liever niet, maar af en toe is het toch echt nodig. Soms heb ik een wasdag overslaan namelijk echt overschat en is mijn haar (net wanneer ik weg wil) toch eigenlijk vet. Ik gebruikte altijd gewoon goedkope droogshampoo van de Kruidvat, vaak huismerk of eentje die in de aanbieding was, maar deze droogshampoo's laten altijd een soort witte waas achter in mijn haar + ze ruiken enorm sterk. Ik ben dus opzoek naar een droogshampoo die 1. goed werkt, 2. geen/minder witte waas achterlaat en 3. niet al te sterk ruikt

Ik heb de laatste tijd - meer dan anders- het gevoel dat comments op r/Netherlands op zijn best apathisch en op zijn slechtst uitgesproken seksistisch/racistisch/xenofobisch/transfobisch zijn.

Wat is daar gaande? Is dit echt hoe de gemiddelde Nederlander denkt of is dit een haatvolle echokamer geworden? Ik weet niet meer zo goed waar op reddit de happy veilige Nederlandse plekjes zijn behalve hier?

Het zijn maar comments op een heel specifiek plekje op het internet, i know, maar als er een nieuwsbericht wordt gedeeld waar in staat dat Nederland in 2026 voor 1,13 miljard euro aan Israëlische wapens heeft gekocht en alle comments iets zijn in de trant van 'boeie, is alleen maar goed dat ze goed getests zijn' word ik daar toch wel verdrietig van. Ik vroeg mij af of andere dit ook hebben gemerkt en welke subreddits nog wel een beetje empathie hebben?

Ik ben een trans vrouw en begin (hopelijk) binnenkort met stemtraining. Superveel zin in! Nu heb ik o.a. het huiswerk om veel naar stemmen te luisteren en bepaalde eigenschappen te leren herkennen, en om op die manier ook te kunnen bepalen wat ik nou precies voor mezelf als doel wil stellen.

Mijn eigen lijstje was eigenlijk veel te kort, dus vandaar de vraag: Welke vrouwen komen er in jullie op als je denkt aan een mooie of fijne (spreek)stem om naar te luisteren, en waarom?

Ik heb dit jaar wel interesse in een leuke beauty Advent kalender. Het liefst eentje met vooral make-up en parfum en niet te veel skincare, dat heb ik al genoeg. Die van de Bijenkorf zag ik op TikTok voorbij komen en die leek me wel leuk!

Gaan jullie een Adventskalender kopen? En welke raden jullie aan? :)

Dames,

Ik wil graag een scheerapparaat om mn privates, oksels en benen mee te scheren. Ik had een braun scheerapparaatje met verschillende koppen (ook voor epileren), maar nu is de tweede keer de kop stuk. De eerste keer heb ik m vervangen (erg fijn dat ze onderdelen verkopen!), maar nu vind ik het ook wel gortig worden datie het weer niet doet...

Daarom ben ik op zoek naar een scheerapparaat. Een tijd lang kwamen er continu apparaten voorbij op mn Insta tijdlijn- van die dingen met drie scheerkoppen die fantastisch zouden scheren en waarbij er geen kans was dat het apparaat per ongeluk een vulvalip zou opschrokken.

Ik wil graag zo glad mogelijk scheren met zo weinig mogelijk irritatie.

Lang verhaal kort: welk scheerapparaat is absoluut geweldig en kun je aanraden? (En welke echt niet?)

Zijn de instascheerders een hype? Of zijn ze echt goed? ​​​​